تعلیم /۸۹ 

(T)       به برنامه " دوره شاگردسازی از رادیو " خوش آمدید. در این مجموعه درس‌ها، فرصت خواهید یافت تا مَثل‌های عیسی مسیح را درک نموده، آنها را تعلیم دهید. با استفاده از "راهنمای تفسیر مَثل‌ها"، دو معلم، مَثل ”قِنطارها“ را در متی ۲۵: ۱۴-‏۳۰ بررسی خواهند نمود. این مَثلی است در مورد ”پاداش در ملکوت خدا“.  لطفاً متی ۲۵: ۱۴-‏۳۰ را به تنهایی یا در گروه هر یک به‌نوبت چند آیه بخوانید.

(S)   متی ۲۵: ۱۴-‏۳۰ می‌فرماید: ”ملکوت آسمان را می‌توان با این حکایت نیز تشریح کرد: مردی عزم سفر داشت. پس خدمتگزاران خود را خواست و به آنان سرمایه‌ای داد تا در غیاب او، آن را بکار بیندازند. به هر کدام به اندازه توانایی‌اش داد: به اولی پنج کیسه طلا، به دومی دو کیسه طلا و به سومی یک کیسه طلا. سپس عازم سفر شد. اولی که پنج کیسه طلا گرفته بود، بی‌درنگ مشغول خرید و فروش شد و طولی نکشید که پنج کیسه طلای دیگر هم به دارایی او اضافه شد. دومی هم که دو کیسه طلا داشت، همین کار را کرد و دو کیسه طلای دیگر نیز سود برد. ولی سومی که یک کیسه طلا داشت، زمین را کند و پولش را زیر سنگ مخفی کرد. پس از مدتی طولانی، ارباب از سفر برگشت و خدمتگزاران خود را برای تصفیه حساب فرا خواند. شخصی که پنج کیسه طلا گرفته بود، ده کیسه طلا تحویل داد. ارباب به او گفت: آفرین، آفرین. حال که در این مبلغ کم درستکار بودی، مسؤولیت‌های بزرگتری به تو خواهم سپرد. بیا و در شادی من شریک شو. سپس آن که دو کیسه گرفته بود جلو آمد و گفت: آقا، شما دو کیسه طلا داده بودید؛ دو کیسه دیگر هم سود آورده‌ام. اربابش به او گفت: آفرین. تو خدمتگزار خوب و باوفایی هستی. چو در این مبلغ کم، امانت خود را نشان دادی، حالا مبلغ بیشتری به تو می‌دهم. بیا و در شادی من شریک شو. آنگاه آخری با یک کیسه جلو آمد و گفت: آقا، من می‌دانستم که شما آنقدر مرد سختگیری هستید که حتی از زمینی که چیزی در آن نکاشته‌اید انتظار محصول دارید. پس، از ترسم پولتان را زیر سنگ مخفی کردم تا مبادا از دست برود. بفرمایید، این هم پول شما. ارباب جواب داد: ای آدم تنبل و بیهوده. اگر تو می‌دانستی که من آنقدر سختگیر هستم که حتی از زمینی که چیزی در آن نکاشته‌ام انتظار محصول دارم، پس چرا پولم را لااقل نزد صرافان نگذاشتی تا بهره‌اش را بگیرم؟ سپس اضافه کرد: پول این مرد را بگیرید و به آن شخص بدهید که ده کیسه طلا دارد. چون کسی که بتوان آنچه که دارد خوب به‌کار ببرد، به او باز هم بیشتر داده می‌شود. ولی کسی که کارش را درست انجام ندهد، آن را هر چقدر هم کوچک باشد از دست خواهد داد. حالا این خدمتگزار را که به درد هیچ کاری نمی‌خورد، بگیرید و در تاریکی بیندازید، تا در آنجا از شدت گریه، داندانهایش را بر هم بفشارد.“

(T)       نکته ۱-      درک داستان طبیعی مَثل

 بیایید به نوبت عناصری را که در داستان مطابق واقعیات زندگی روزمره‌اند، توضیح دهیم.

(S)    ”مردی که اموال خود را به خدمتگزاران خود سپرد“. او به هر یک از سه خدمتگزار خود تعدادی کیسه طلا یا قنطارها سپرد. ”قِنطار“ میزانی است برای وزن، اما درضمن برای واحد پول نیز به‌کار می‌رفت؛ این واحد پول در دوره‌های مختلف ارزش گوناگونی داشت. در روزگار عیسی، ”قِنطار آتنی“ معادل حدود شش هزار دینار بود، و هر دینار مزد معقول سربازها یا کارگرها بود. این به آن معنا است که یک کارگر عادی می‌بایست بیست سال کار کند تا یک قنطار به‌دست آورد. این مرد بازرگانی ثروتمند بود و می‌خواست پولش در غیابش افزایش یابد.

(T)    ”آن مرد به هر یک از خدمتگزارانش مبلغی به تناسب توانایی‌اش داد.“ او مرد دانایی بود. از آنجا که می‌دانست خدمتگزارانش همگی از قابلیتی یکسان برخوردار نیستند،  به یکی پنج قنطار داد و به دیگری دو قنطار و به سومی یک قِنطار.  فراموش نکنید که قِنطار مبلغ کمی نبود. قِنطار معادل حقوق بیست سال بود.

(S)     ”دو خدمتگزار پول خود را به کار انداختند.“ خدمتگزار اول و دوم پول خود را به کار انداختند و مبلغ آن را دو برابر کردند. لازم نیست که داستان به ما بگوید این کار را چگونه انجام دادند. اما می‌توان چنین برداشت کرد که این کار را از راه درست انجام دادند.

(T)   ”خدمتگزار سوم پول ارباب خود را پنهان کرد.“ او در انجام وظیفه غفلت کرد. از آنجا که دزدان می‌توانستند به راحتی به خانه‌ها دستبرد بزنند، مردم گنج خود را در زمین مخفی می‌کردند (متی ۶: ۱۹؛ ۱۳: ۴۴). علت غفلت این خدمتگزار این نبود که در مقایسه قنطار خود با آن دو خدمتگزار دیگر احساس حقارت می‌کرد، بلکه به این علت که نسبت به ارباب خود سوءظنی نادرست داشت و هم اینکه تنبل بود.

(S)    ”زمانی برای رسیدگی به حساب‌ها هست.“ ارباب وقتی باز گشت، به حساب‌های خدمتگزارانش رسیدگی کرد.

(T)       نکته ۲-      بررسی چارچوب آنی و تعیین عناصر مَثل

            بیایید به نوبت چارچوب مَثل را توضیح دهیم. زمینه این مَثل چیست؟

             زمینه مَثل در متی ۲۴: ۱ تا ۲۵: ۱۳ یافت می‌شود. در متی ۲۴، عیسی در باره نشانه‌های بازگشت خود و آخر زمان تعلیم داد. هیچکس از روز و ساعت این اتفاق خبر ندارد (متی ۲۴: ۳۶). بنابراین، همه مسیحیان باید هشار بوده، کاملاً آماده باشند و خداپسندانه زندگی کنند، طوری که گویی مسیح ممکن است هر لحظه باز ‌گردد (متی ۲۴: ۴۲، ۴۵-‏۴۶). این زمینه سه مَثلی است که در پی آن آمده است، یعنی مَثل خدمتگزاران وفادار و بی‌وفا، مَثل ده باکره، و مَثل قِنطارها.

 هر وقت که عیسی می‌فرماید: ”ملکوت خدا مانند ... است“، می‌خواهد تعلیم دهد که در طول فرمانروایی خدا در زمان حاضر و بر روی زمین چه رخ خواهد داد، و نیز به‌هنگام فرمانروایی خدا در مرحله نهایی‌اش در بازگشت مسیح چه رویدادهایی قطعاً اتفاق خواهد افتاد. در روز داوری نهایی، رویدادهایی که در این مَثل‌ها توصیف شده، قطعاً پشت سر گذاشته شده‌اند. یعنی اینکه انسانهایی که امروز زندگی می‌کنند، در رویدادهای تشریح شده در این مَثل‌ها قرار دارند. هر مَثلی که عیسی مسیح بیان فرمود، امروز برای من و شما پیامی دارد. در مَثل قِنطارها، آنچه که میان این مرد و خدمتگزارانش رخ داد، و واقعه رسیدگی به حساب‌های ایشان در پایان سفرش، توضیح می‌دهد که در داوری نهایی به‌هنگام بازگشت عیسی مسیح چه اتفاقاتی خواهد افتاد.

     ”داستان“ مَثل در متی ۲۵: ۱۴-‏۳۰ یافت می‌شود.

 ”توضیح یا کاربرد“ مَثل در خود داستان نهفته است. این توضیح و کاربرد مربوط می‌شود به ملکوت آسمان و خصوصاً رویدادهای مربوط به زمان بازگشت مسیح. توضیح و کاربرد به‌طور خاص در متی ۲۵: ۲۸-‏۳۰ یافت می‌شود. عیسی مسیح به‌هنگام بازگشت خود، به حساب همه انسانها رسیدگی خواهد کرد.

(S)       نکته ۳-      تعیین جزئیات مربوط و نامربوط در مَثل 

 کدامیک از جزئیاتِ این مَثل واقعاً اصلی و مربوط است.

”ملکوت خدا چیست“ (متی ۲۵: ۱، ۱۴)؟ ملکوت خدا مجموع افراد و عرصه‌هایی است که در آن فرمانروایی مسیح مورد تصدیق قرار می‌گیرد. ملکوت از این جنبه، چیزی بیش از کلیسای قابل رؤیت مسیح؛ یعنی مجموع مسیحیانی است که به ایمان اعتراف می‌کنند. آن پادشاهی و فرمانروایی و حاکمیت خدا است که در دل انسان مورد تصدیق قرار می‌گیرد و در زندگی ایشان عمل می‌کند (لوقا ۱۷: ۲۱؛ متی ۶: ۱۰، ۳۳). وقتی انسان پادشاهی حاکمانه خدا را تصدیق و اطاعت می‌کند، چهار نتیجه حاصل می‌شود:

 یک: ”نجات کامل ایمانداران“ از آغاز تا به انتها. این شامل تمامی برکات روحانی و مادی برای روح و بدن می‌شود (مرقس ۱۰: ۲۵-‏۲۶؛ یوحنا ۳: ۳-‏۸).

 دو: ”برقراری کلیسای خدا“ که جامعه افرادی است که در دل و زندگی خود، پادشاهی حاکمانه خدا را تصدیق و اطاعت می‌کنند (متی ۱۶: ۱۸-‏۱۹).

سه: ”تأثیر مسیحیان“ در همه شئون زندگی، نظیر مراکز تحصیلی، بیمارستانها، و مراقبت از فقیران.

 چهار: ”عالم هستی خدا که فدیه داده شده“ که همانا آسمان و زمین جدید است به‌همراه تمامی جلال آینده‌اش، و تحقق نهایی عمل خدا برای نجات افرادی که فرا خوانده است (متی ۲۵: ۳۴).

(T)   ”سفر ارباب“.     توضیح یا کاربرد این مَثل به‌طور خاص به ملکوت خدا در آخر زمان می‌پردازد، یعنی به زمانی که عیسی مسیح به حساب همه مردم رسیدگی کند؛ لذا سفر ارباب به‌معنی دوره‌ای است که پیش از بازگشت عیسی مسیح قرار دارد. تا بازگشت عیسی مسیح، انسان باید با هر آنچه که خدا به او سپرده، کار کند. مقصود عیسی رد کردن این عقیده شاگردان بود که ملکوت خدا در شکل نهایی‌اش در همان زمان برقرار شده و اینکه رفتن او به اورشلیم برای برقراری حکومتی پررونق است. این مَثل امید آنان را برای برقراری نهایی و کامل ملکوت بر روی زمین از میان می‌بُرد (یوحنا ۱۸: ۳۶) و ایشان را تشویق می‌کرد تا منتظر بمانند و با شکیبایی کار کنند و به ملکوت آینده در آسمان و زمین جدید چشم بدوزند. عیسی به مسیحیان هشدار می‌دهد که تنبل نباشند؛ او ایشان را تشویق می‌کند تا مشتاقانه مشغول خدمت باشند، چرا که می‌دانند زحمتشان در خداوند باطل نیست (اول قرنتیان ۱۵: ۵۸).

(S)     ”ارباب به هر یک مطابق توانایی‌اش داد.“    ارباب به خدمتگزاران مختلف، مقدار متفاوتی قِنطار سپرد. این یکی از جزئیات مربوط است. خدا به افراد مختلف، قابلیت‌های طبیعی متفاوت، عطاهای روحانی متفاوت، و فرصت‌هایی متفاوت عطا می‌کند. اما حتی ”یک قِنطار“ هم مبلغ کمی نیست. هر قِنطار دستمزد بیست سال کار سخت است. حتی آنچه که خدا به کوچکترین افراد سپرده، در نظر او مهم است.

(T)    ”دو خدمتگزار اول پول خود را به کار می‌اندازند.“   آنچه اهمیت دارد، تعداد قِنطارها نیست، بلکه کاری است که خدمتگزاران با آنچه که دریافت کرده بود انجام دادند. این یکی از جزئیات مربوط است. در روز داوری، تعداد و مقدار قابلیت‌ها و فرصت‌هایی که به هر شخص سپرده شده اهمیت نخواهد داشت؛ آنچه مهم خواهد بود، وفاداری و پشتکاری است که او در کاربرد آنچه که به او سپرده شده، به‌کار گرفته است.

(S)     ”خدمتگزار سوم پول ارباب را مخفی می‌کند.“    او در انجام وظیفه خود غفلت کرد. او مرتکب گناه غفلت گردید، یعنی انجام ندادن آنچه که اربابش امر کرده بود. این یکی از جزئیات مربوط است. نه فقط ”گناه انجام دادن“ کارهایی که خدا نهی کرده مجازات خواهد شد، بلکه ”گناه انجام ندادن“ کارهایی که خدا امر کرده نیز مجازات خواهد شد. (متی ۲۵: ۴۱-‏۴۵؛ یعقوب ۴: ۱۷).

(T)     ”رسیدن به حساب‌ها.“     رسیدگی ارباب به حساب‌های خدمتگزارانش موضوعی است که مکرراً در این مَثل‌ها ظاهر می‌شود: آن را در مَثل خدمتگزار ناسپاس (متی ۱۸: ۲۳)، و در مَثل باغبانان شرور (متی ۲۱: ۳۴)، و در مَثل قِنطارها (متی ۲۵: ۱۹)، و در مَثل ده قِنطار (لوقا ۱۹: ۱۵) مشاهده می‌کنیم. بنابراین، وظیفه خدمتگزار همواره این است که آن روزی را مد نظر داشته باشد که در آن ارباب به حساب‌ها رسیدگی خواهد کرد. این یکی از جزئیات مربوط است.

(S)    ”پاداشی برابر برای امانت‌های مختلف.“     این یکی از جزئیات مربوط است. از آنجا که هر دو خدمتگزار در چیزهای اندک امین و وفادار بودند، ارباب ایشان را بر چیزهای بسیار گماشت. ایشان هر دو، سپرده ارباب خود را ”دو برابر“ کرده بودند. لذا هر دو ”پاداشی برابر“ یافتند. منظور از ورود به شادی خداوند همان ضیافت پرشور در آسمان می‌باشد.

(T)    ”مجازات غفلت.“     این یکی از جرئیات مربوط است. خدمتگزار شرور و تنبل به‌شدت مجازات شد. منظور از انداخته شدن به بیرون، به تاریکی، جایی که گریه و فشار دندان هست، مصائب جهنم می‌باشد.

(S)    ”اصل مربوط به پاداش و مجازات.“     اصلی مهم در ملکوت خدا این است: ”هر که دارد، به او بیشتر داده خواهد شد و به فراوانی خواهد داشت. و هر که ندارد، حتی آنچه نیز دارد از او گرفته خواهد شد.“ این نکته‌ای است مربوط.

 یک: ”این اصل وعده می‌دهد که وفاداری و پشتکار پاداش خواهد یافت.“ ما تنها زمانی ثروتمندتر خواهیم شد که قابلیت‌های خدادادی و فرصت‌ برای خدمت به خدا و ملکوت او و مردمان را به‌کار بیندازیم. این نکته قطعاً در زمینه امور روحانی صدق می‌کند: مطابق مرقس ۴: ۲۴-‏۲۵، هر که کلام خدا را بخواند و مطالعه کند، بیشتر و بیشتر از برکات آن بهره‌مند خواهد شد. و مطابق متی ۱۳: ۱۱-‏۱۲ و مرقس ۴: ۱۳، هر که دل خود را بگشاید و کلام خدا را دریافت دارد، ثمر خواهد داد- سی یا شصت یا حتی صد برابر بیش از آنچه دریافت داشته است. در امور روحانی ساکن ماندن غیرممکن است. شخص یا می‌بَرَد یا می‌بازد؛ یا پیشرفت میکند، یا به عقب بازمیگردد. هر برکت خدادادی تضمینی است برای برکات آینده (یوحنا ۱: ۱۶). هر گاه شخص با هر چه که به او سپرده شده کار کند، قابلیت‌ها و فرصت‌هایش از میان نخواهد رفت، بلکه برعکس فزونی خواهد یافت و تأثیرش بیشتر خواهد شد.

 دو. ”این اصل هشدار می‌دهد که عدم امانت و غفلت مجازات خواهد شد.“ قابلیت‌ها و عطاهایی که شخص مسیحی دارد، فقط برای خودش نیست، بلکه برای این است در خدمت و اطاعت به‌کار رود. فرد مسیحی عضوی منفرد و منزوی در بدن مسیح نیست. آن اندامها در بدن انسان که در رشد بدن شراکت دارند، با آن رشد می‌کنند؛ اما اندامی که هیچ شراکتی نداشته باشد، خواهد مرد. اگر شخص در کار کردن با آنچه به او سپرده شده غفلت ورزد، قابلیت‌ها و فرصت‌هایش از او ستانده خواهد شد.

(T)      نکته ۴-      تشخیص پیام اصلی مَثل

             مَثل قنطارها در متی ۲۵: ۱۴-‏۳۰ در باره ”پاداش در ملکوت خدا“ تعلیم می‌دهد.

             پیام اصلی مَثل این است: ”انسان باید در استفاده از قابلیت‌های خدادادی و فرصت‌هایش امین و وفادار باشد. خدا وفاداری و سخت‌کوشی را پاداش می‌دهد، اما بی‌وفایی و غفلت را نیز مجازات می‌کند.“

 ”خدمتگزار بودن“ خصوصیت بنیادین ملکوت خدا است. مردمان واقعی ملکوت خدا در قبال قابلیت‌ها و فرصت‌هایی که خدا به ایشان می‌سپارد، امین و سخت‌کوش می‌باشند. هر که وظیفه‌ای را که در زندگی به او سپرده شده به انجام رساند، چه کوچک باشد چه بزرگ، این را تجربه خواهد کرد که قابلیت‌ها و فرصت‌هایش فزونی خواهد یافت و پاداشش دریافت مسؤولیت‌های بزرگتر خواهد بود. هر که وظیفه‌اش را مورد غفلت قرار دهد و قابلیت‌ها و فرصت‌های خود را بلااستفاده رها کند، این را تجربه خواهد کرد که قابلیت‌ها و فرصت‌هایش کاهش خواهد یافت و سرانجام هر آنچه را که به او سپرده شده بود، از دست خواهد داد.

 (S)       نکته ۵-       مقایسه مَثل با قسمت‌های مشابه و متضاد در کتاب‌مقدس

            می‌خواهم این مَثل را با اول قرنتیان ۴: ۷ مقایسه کنم. در این آیه می‌فرماید: ”چرا اینقدر به خود می‌بالید؟ مگر هر چه دارید، از خدا نیافته‌اید؟ پس در اینصورت، چرا طوری رفتار می‌کنید که گویی با تلاش خودتان چیزی کسب کرده‌اید؟“ کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که هر آنچه داریم، مالکش خدا است و از سوی او به ما سپرده شده است. ما فقط مباشران املاک خدا هستیم و به‌هنگام بازگشت مسیح، باید در مورد هر چه که تحت مراقبت ما قرار داده، به او حساب پس بدهیم. مطابق متی ۲۵: ۱۵، خدا مانند ارباب در این مَثل، به هر خدمتگزاری مطابق توانایی‌اش امانت سپرد. وقتی او وظیفه‌ای را ‌می‌سِپُرد، از سر لطف و رحمت خود، شخصیت و ظرفیت هر شخص را در نظر می‌گرفت. اما او با توزیع قنطارهایش، هم کاشت و هم پاشید. بنابراین، کاملاً حق دارد درو کند و جمع‌آوری نماید.

(T)    می‌خواهم این مَثل را با چند بخش مقایسه کنم که به بهانه‌هایی می‌پردازد که مردم اغلب مطرح می‌سازند. در متی ۲۵: ۲۴-‏۲۵، خدمتگزار شرور اگر در انجام وظیفه‌اش غلفت کرد، به این علت نبود که احساس حقارت می‌کرد، بلکه به این دلیل که سوء ظن داشت. او ارباب خود را متهم کرد به اینکه سخت‌گیر و غیرمنطقی است. بسیاری از انسانها نیز به همین شکل ، خدا را به‌خاطر گناهان و غفلت‌های خود سرزنش می‌کنند. در لوقا ۱۳: ۲۶-‏۲۷، بعضی‌ها به‌دروغ ادعا خواهند کرد که وابسته به مسیح بوده‌اند و با او بر سر یک سفره نشسته‌اند و به تعالیمش گوش فرا داده‌اند. اما مسیح به ایشان خواهد فرمود که ایشان را نمی‌شناسد. در متی ۷: ۲۲-‏۲۳، بعضی‌ها به دروغ ادعا خواهند کرد که اعمال نیکی برای مسیح انجام داده‌اند. اما مسیح خواهد گفت که هرگز ایشان را نشناخته است. در متی ۲۵: ۴۴-‏۴۵ بعضی‌ها خواهند گفت که هیچگاه مسیح را بر روی زمین نیازمند به کمک خود ندیده‌اند. اما مسیح خواهد گفت که هر کاری که برای سایر مسیحیان انجام نداده‌اند، گویی برای خود او انجام نداده‌اند. در متی ۲۲: ۵، بعضی‌ها خواهند گفت که برای امور الهی وقت ندارند، و خیلی مشغول کارها و معاملات خود می‌باشند. و مطابق لوقا ۱۴: ۱۸-‏۲۰، مردم هر نوع بهانه‌ای خواهند آورد تا به دعوت مسیح برای دریافت نجات پاسخ ندهند. یکی خواهد گفت که مزرعه‌ای خریده و باید برود آن را ببیند. دیگری خواهد گفت که پنج جفت گاو خریده و باید برود آنها را آزمایش کند. یکی دیگر نیز خواهد گفت که تازه ازدواج کرده و نمی‌تواند بیاید. بدینسان، مردمان شرور و تنبل هر نوع بهانه‌ای خواهند آورد تا مسیح را پیروی نکنند و او را نپرستند و خدمت نکنند.

 (S)         نکته ۶-        خلاصه تعالیم اصلی مَثل

بیایید به نوبت، تعالیم یا پیامهای اصلی مَثل را خلاصه‌ کنیم.

”همه باید بدانند که خدا چگونه است.“ خدا هر مسیحی را در روز داوری از سر لطف و رحمت پاداش خواهد داد. اما اگر تمام این پاداشها داده می‌شود، به این دلیل نیست که مسیحیان لیاقت آنها را دارند یا آنها را با تلاش خود به دست آورده‌اند، بلکه به این دلیل می‌باشد که همه چیز مبتنی است بر محبت و فیض خدا.

 در مَثل قِنطارها، ارباب به هر یک از سه خدمتگزار خود، ”مقدار متفاوتی پول“ داد، اما وقتی بازگشت و معلوم شد که هر دو سپرده خود را دو برابر ساخته‌اند، کارشان را ”با پاداشی برابر“ اجر داد. این مَثل تعلیم می‌دهد که پاداش الهی بر این پایه نیست که خدمتگزاران چقدر در خدمت توفیق یافته‌اند یا از قابلیت‌های متفاوتشان چقدر نتیجه حاصل کرده‌اند. بلکه تعلیم می‌دهد که پاداش الهی بر پایه وفاداری و سخت‌کوشی خدمتگزاران قرار دارد، صرف‌نظر از اینکه چه مقدار قابلیت و فرصت به آنان سپرده است.

(T)     ”مسیحیان باید بدانند که چگونه باید باشند.“ آنچه اهمیت دارد، این است که خدا را با نگرش و حالتی درست خدمت کنیم، و نیز با امانت و سخت‌کوشی. مردمان واقعی ملکوت خدا ”صرفاً به‌خاطر دریافت پاداش“ زحمت نمی‌کشند. ایشان فقط در قبال قابلیت‌ها و فرصت‌هایی که خدا به ایشان سپرده امین و کوشا می‌باشند.

(S)            تکلیف برای هفته آینده

اول.         برای یک فرد یا یک گروه این مَثل را موعظه کنید، تعلیم دهید یا بررسی نمایید. هفته آینده مَثل "کارگران تاکستان" را بررسی خواهیم کرد. برای آمادگی، متی ۲۱: ۳۳-‏۴۶ را مطالعه کنید.

دوم.      کتابهای دستورعمل "بروید و ملکوت خدا را موعظه کنید" را ملاحظه کرده و به آدرس اینترنتی www.dota.net مراجعه کنید . این آدرس را به حروف تکرار میکنم ....

سوم.       هر شنبه تا چهارشنبه به برنامه " دوره شاگردسازی از رادیو " گوش دهید .