تعلیم /۹۰             

(T)       به برنامه " دوره شاگردسازی از رادیو " خوش آمدید. در این مجموعه درس‌ها، فرصت خواهید یافت تا مَثل‌های عیسی مسیح را درک نموده، آنها را تعلیم دهید. با استفاده از "راهنمای تفسیر مَثل‌ها"، دو معلم، مَثل ”کارگران در تاکستان“ را از متی ۲۰: ۱-‏۱۶ بررسی خواهند نمود. این مَثلی است در مورد ”پاداش در ملکوت خدا“.  لطفاً متی ۲۰: ۱-‏۱۶ را به تنهایی یا در گروه هر یک به نوبت چند آیه بخوانید.

(S)    متی ۲۰: ۱-‏۱۵ می‌فرماید: ”وقایع ملکوت خدا را می‌توان به ماجرای صاحب باغی تشبیه کرد که صبح زود بیرون رفت تا برای باغ خود چند کارگر بگیرد. با کارگرها قرار گذاشت که به هر یک، مزد یک روز کامل را بدهد؛ سپس همه را به سر کارشان فرستاد. ساعاتی بعد، بار دیگر بیرون رفت و کارگرانی را در میدان دید که بیکار ایستاده‌اند. پس آنان را نیز به باغ خود فرستاد و گفت که هر چه حقشان باشد، غروب به ایشان خواهد داد. نزدیک ظهر، و نیز ساعت سه بعد از ظهر، باز عده بیشتری را به کار گمارد. ساعت پنج بعد از ظهر، بار دیگر رفت و چند نفر دیگر را پیدا کرد که بیکار ایستاده بودند و پرسید: پرا تمام روز اینجا بیکار مانده‌اید؟ جواب دادند: هیچکس به ما کار نداد. به ایشان گفت: بروید به باغ من و کار کنید. غروب آن روز، صاحب باغ به سرکارگر خود گفت که کارگرها را فرا بخواند و از آخرین تا اولین نفر، مزدشان را بپردازد. به کسانی که ساعت پنج به کار مشغول شده بودند، مزد یک روز تمام را داد. در آخر، نوبت کارگرانی شد که اول از همه به کار مشغول شده بودند. ایشان انتظار داشتند بیشتر از دیگران مزد بگیرند. ولی به آنان نیز همان مقدار داده شد. پس ایشان به صاحب باغ شکایت کرده، گفتند: به اینها که فقط یک ساعت کار کرده‌اند، به اندازه ما داده‌اید که تمام روز زیر آفتاب سوزان جان کنده‌ایم؟ مالک باغ رو به یکی از ایشان کرده، گفت: ای رفیق، من که به تو ظلمی نکردم. مگر تو قبول نکردی با مزد یک روز کار کنی؟ پس مزد خود را بگیر و برو. دلم می‌خواهد به همه یک اندازه مزد بدهم. آیا من حق ندارم هر طور که دلم می‌خواهد پولم را خرج کنم؟ آیا این درست است که تو از سخاوت من دلخور شوی؟ بلی، اینچنین است که آنانی که اول هستند، آخر می‌شوند و آنانی که آخرند، اول.“

(T)       نکته ۱-       درک داستان طبیعی مَثل

بیایید به نوبت عناصری را که در داستان مطابق واقعیات زندگی روزمره‌اند، توضیح دهیم.

            ”صاحب باغ“ احتمالاً مالک ملکی است که شامل یک خانه و یک تاکستان بزرگ می‌باشد.

(S)      ”کارگران مزدبگیر“.    در طول فصل درو، کارگران را معمولاً به‌صورت روزمزد استخدام می‌کردند. این کارگران در بازار جمع می‌شدند و کارفرماها به آنجا می‌آمدند تا ایشان را به کار بگمارند. یک روز کامل کاری شامل دوازده ساعت کار می‌شد، از طلوع آفتاب تا غروب آن. در پایان هر روز، دستمزدشان را به ایشان پرداخت می‌کردند (لاویان ۱۹: ۱۳).

(T)      ”توافق“.      کارگران اول با صاحب باغ توافق کردند که برای مزد یک روز کامل کار کنند. برای این میزان مزد، کلمه دینار به‌کار رفته است. کارگران بعدی نمی‌توانستند چنین توافقی بکنند، زیرا قرار بود فقط برای قسمتی از روز کار کنند. اما صاحب باغ به ایشان قول داد که حقشان را به ایشان خواهد داد، یعنی آنچه را که منصفانه باشد.

(S)     ”پرداخت دستمزد“.      در پایان دوازده ساعت کار روزانه، کارگران معمولاً یک دینار می‌گرفتند. در این داستان، کارگران اول دستمزدی را دریافت کردند که توافق کرده بودند که در مقابلش کار کنند. اما این صاحب باغ کاری فراتر از انتظار کارگران انجام داد: او اول شروع کرد به پرداخت دستمزد کارگران آخر. و او به کارگران آخر همان مبلغی را پرداخت که به کارگران اول.

(T)       نکته ۲-       بررسی چارچوب آنی و تعیین عناصر مَثل

            ”زمینه“ مَثل در متی ۱۹: ۱۶-‏۳۰ یافت می‌شود. دو نکته نشان می‌دهند که زمینه مَثل چیست. این مَثل با کلمه ”زیرا“ آغاز می‌شود و این امر نشان می‌دهد که این مَثل با مطالب قبلی ارتباط دارد. همچنین، نتیجه مَثل همان نتیجه‌ای است که در نتیجه‌گیری بخش قبلی وجود دارد: ”ولی بسیاری که اکنون اول هستند، آخر خواهند شد و کسانی که آخرند، اول“.

(S)    اول-    ”خطر عدم ورود به ملکوت خدا.“ متی ۱۹: ۱۶-‏۲۶ ماجرای مردی را بازگو می‌کند که بسیار ثروتمند بود، اما پی برده بود که هنوز به حیات جاویدان یا نجات دست نیافته است. او از راه نادرستی در پی آن بود. او فکر می‌کرد که نجات را باید از طریق انجام اعمال شریعت به‌دست آورد (متی ۱۹: ۱۶ و ۲۰). عیسی به او فرمود: ”اگر می‌خواهی این راه را به کمال برسانی، برو و هر چه داری بفروش و پولش را به فقرا بده تا گنج تو در آسمان باشد، نه بر زمین. آنگاه بیا و مرا پیروی کن.“ (متی ۱۹: ۲۱). عیسی از آن جوان ثروتمند نخواست که نجات را با انجام کاری نیک به‌دست آورد. او آن جوان ثروتمند را آزمایش کرد و از او خواست تا با اطاعت از او، اعتماد کامل خود به او را نشان دهد. بدون اعتماد و اتکای کامل به عیسی مسیح که در سرسپردگی و اطاعت نمایان می‌شود، از آن جوان ثروتمند نمی‌شد انتظار داشت که برود و همه اموال خود را بفروشد. عیسی می‌دانست که دل او پیش ثروتش می‌باشد. این جوان ثروتمند اگر می‌خواست ”کامل“ شود، می‌بایست به عیسی مسیح اعتماد کامل کند و طبق گفته او عمل کند. در خصوص او، آزمایش این بود که برود و اموال خود را بفروشد، یعنی همان چیزی که مانعی بود برای اینکه شاگرد عیسی شود. سایر اشخاص ثروتمند، نظیر ایوب و ابراهیم و یعقوب و یوسف در عهدعتیق، یا زکی یا یوسف رامه‌ای در عهدجدید، در معرض چنین آزمایشی قرار نگرفتند. ایشان نیز به‌واسطه ایمان نجات یافتند (پیدایش ۱۵: ۶).

(T)       دوم-     دشواری ورود به ملکوت خدا. جوان ثروتمند این راه را انتخاب کرد که ثروت خود را نگاه دارد؛ او از عیسی مسیح رویگردان شد. عیسی فرمود: ”گذشتن شتر از سوراخ سوزن آسانتر است از وارد شدن ثروتمند به ملکوت خدا“ (متی ۱۹: ۲۴). عیسی عملاً منظورش همین بود که گفت، و اعلام داشت که ”کاملاً غیرممکن“ است که شخصی ثروتمند برای ورود به ملکوت خدا بتواند دست به انجام کارهایی بزند. ثروت و دارایی و پول و امور مربوط به اینها، یعنی موفقیت و قدرت و شهرت چنان تسلطی بر دل و فکر و زندگی افراد معمولی دارد که ”نمی‌توانند خود را از آن نجات دهند“. این امور باعث فریب اشخاص ثروتمند و قدرتمند و مشهور می‌شود و مانع می‌گردد که نگرش و حالت لازم برای ورود به ملکوت خدا را به‌دست آورند (اول تیموتاؤس ۶: ۹-‏۱۰). عیسی در قالب کلماتی مطلق سخن گفت تا این معنا را در ذهن شاگردانش حک کند که نجات، از آغاز تا پایانش، کاری بشری نیست. شاگردان مسیح حیرت کردند و پرسیدند: ”پس چه کسی در این دنیا می‌تواند نجات پیدا کند؟“ شاید ایشان اینچنین استدلال می‌کردند که فقیران نیز می‌خواهند ثروتمند شوند؛ بنابراین آنان نیز نمی‌توانند وارد ملکوت خدا شوند. عیسی در پاسخ فرمود: ”از نظر انسان این کار غیرممکن است، ولی نزد خدا همه چیز ممکن است.“ هم ثروتمندان و هم فقیران هر دو برای نجات کاملاً متکی به خدا هستند. انسان تنها به‌واسطه محبت و فیض خدا نجات می‌یابد (یوحنا ۶: ۴۴).

(S)      سوم-     پاداش برای خدمت ایثارگرانه در ملکوت خدا. پطرس گفت که او و سایر شاگردان همه چیز را ترک گفته و مسیح را پیروی کرده‌اند. پرسید که چه چیزی نصیبشان خواهد شد. عیسی به شاگردانش پاسخی اطمینان‌بخش داد. به‌هنگام بازگشت او، همه چیز نو خواهد شد و خدا هم رسولان را پاداش خواهد داد و هم سایر فرزندانش را. هر که در راه عیسی مسیح ایثار کرده باشد، بسیار بیش از آنچه که از دست داده، دریافت خواهد داشت. در آینده، ایشان وارث ملکوت خدا در شکل نهایی‌اش خواهند شد که همانا آسمان و زمین جدید خواهد بود (مرقس ۱۰: ۲۹-‏۳۰).

(T)     چهارم-     هشدار در مورد ”اولین‌ها“ و ”آخرین‌ها“. خدا به انسان و موفقیت‌هایش آنگونه نمی‌نگرد که انسان می‌نگرد. اول سموئیل ۱۶: ۷ می‌فرماید: ”انسان به ظاهر نگاه می‌کند، اما من به دل“ (اول قرنتیان ۴: ۵). ”اولین‌ها“ کسانی هستند که به‌خاطر ثروت و تحصیلات و موقعیت یا موفقیت و کارهای بزرگ و شهرتشان، در نظر عامه مردم، و گاه نیز نزد مسیحیان، بسیار محترم و والامقام‌اند. اما از آنجا که خدا به دل می‌نگرد، بسیاری از این دست از افراد، در ملکوت خدا موقعیتی پایین‌تر از دیگران خواهند یافت؛ بعضی نیز بالکل از ملکوت خدا بیرون افکنده خواهند شد (متی ۷: ۲۱-‏۲۳). ”اولین‌ها“ ممکن است مسیحیانی باشند که در جوانی به مسیح ایمان آورده‌اند و در تمام زندگی خود او را خدمت کرده‌اند. ایشان به‌جای اینکه این را امتیازی عظیم به‌حساب آورند، آن را لیاقتی شخصی می‌پندارند که باید از سوی خدا مورد پاداش قرار گیرد. ”آخرین‌ها“ ممکن است کسانی باشند که در دوره‌های بعدی زندگی خود ایمان آورده‌اند، مانند زَکی، آن تاجر و باجگیر معروف (لوقا ۱۹: ۱-‏۱۰)، یا آن مجرم و جنایتکاری که همراه عیسی مصلوب شده بود (لوقا ۲۳: ۳۹-‏۴۳). بسیاری از آنانی که در کلیسا افرادی مهم به‌شمار می‌آیند، ”آخرین“ خواهند شد، و بسیاری از آنانی که در این دنیا ناشناس بوده‌اند، ”اولین“ خواهند شد. بسیاری مانند آن بیوه‌زن فقیر خواهند بود که همه چیز خود را هدیه داد (مرقس ۱۲: ۴۱-‏۴۴). ممکن است مانند مریم بیت‌عنیا باشند که عمل محبت‌آمیزش در حق عیسی مورد انتقار شاگردان قرار گرفت (متی ۲۶: ۸). کودکانی که به عیسی اعتماد کردند جزو اولین‌ها خواهند بود، در حالیکه شاگردانی که در باره اهمیت آنان مشاجره می‌کردند، جزو آخرین‌ها خواهند بود (متی ۱۸: ۱-‏۴؛ ۲۰: ۲۰-‏۲۸). عیسی به همه در باره روحیه‌ای هشدار می‌دهد که باعث می‌شود انسان بخواهد ”اول“ باشد.     وقتی عیسی می‌فرماید: ”وقایع ملکوت خدا را می‌توان به ماجرای صاحب‌باغی تشبیه کرد“، منظورش بیان رویدادی است که در فرمانروایی خدا در شکل نهایی‌اش، در روز داوری آشکار خواهد شد.

(S)        داستان مَثل در متی ۲۰: ۱-‏۱۵ یافت می‌شود.

توضیح یا کاربرد مَثل در متی ۲۰: ۱۶ یافت می‌شود. عیسی این مَثل را به همان شکلی پایان می‌بخشد که متی ۱۹: ۱۶-‏۳۰ را پایان بخشید: ”بلی، اینچنین است که آنانی که اول هستند، آخر می‌شوند و آنانی که آخرند، اول.“ عیسی به شاگردانش و به همه مسیحیان هشدار می‌دهد که متعلق به ”اولین‌هایی“ نباشند که ”آخرین“ خواهند شد. در مورد کسانی که خود را جزو ”اولین‌ها“ به‌حساب می‌آورند، می‌توان سه نکته را خاطرنشان ساخت:

اول-   کسانی که ”اولین“ به‌شمار می‌آیند، بر این باورند که باید به‌خاطر کارهایی که انجام داده‌اند، پاداش دریافت کنند. پطرس مایل بود بداند خودش و سایر شاگردان چه چیزی به‌دست خواهند آورد، چرا که همه چیز را رها کرده، عیسی را پیروی می‌کردند. عیسی وعده داد که ایشان به‌خاطر اعتماد و اطاعتشان، پاداشی عظیم خواهند یافت. اما به ایشان هشدار داد که در دام ”روحیه کار به ازای پاداش“ نیفتند. نجات همیشه هدیه‌ای فیض‌آمیز از سوی خدا است و هرگز نمی‌توان با اعمال خود آن را به‌دست آورد. حتی پاداشهایی که خدا عطا می‌فرماید، ”تجلی فیض و محبتی است که او نسبت به قومش دارد و ایشان شایستگی آن را ندارند؛ این پاداش هیچگاه به ازای کاری نیست که انجام می‌دهیم.“

(T)     دوم-     کسانی که جزو ”اولین‌ها“ به‌شمار می‌آیند، بر این باورند که باید به تناسب کاری که انجام داده‌اند، پاداش یابند. ایشان از درک این امر قاصرند که خدا حاکمیت مطلق دارد و اینکه او حق دارد الطاف خود را عطا کند و پاداشها را آنطور که مورد پسند خودش می‌باشد، اهداء کند. خدا این حق را دارد که نجات را به کسی عطا کند که در آخرین روز زندگی‌اش به مسیح ایمان ‌آورده. هیچکس حق ندارد از خدا برای کاری که انجام می‌دهد انتقاد کند، زیرا هر کس که نجات یافته، به‌واسطه فیض خدا نجات یافته، نه به‌واسطه کاری که خودش انجام داده است.

(S)     سوم-     آنانی که جزو ”اولین‌ها“ به‌شمار می‌آیند، بر این باورند که سایر اشخاص نباید به‌خاطر کاری که انجام نداده‌اند، پاداش دریافت کنند. ایشان اغلب نسبت به اشخاص بی‌اهمیت حسادت می‌ورزند، یعنی نسبت به اشخاصی که خدا به آنان تکریم بیشتری می‌بخشد، در مقایسه با خودشان که در تمام زندگی‌شان برای خدا سخت کوشیده‌اند.

(T)       نکته ۳-       تعیین جزئیات مربوط و نامربوط در مَثل

این مَثل اغلب در اثر تفسیر تمثیلی مورد سوء تعبیر قرار گرفته است.

طبق یک تفسیر، این مَثل به  توصیف دوره‌های مختلف تاریخ کتاب‌مقدس می‌پردازد، از آدم تا نوح، از نوح تا ابراهیم، از ابراهیم تا موسی، از موسی تا مسیح، و از ظهور مسیح تا بازگشت او.

تفسیری دیگر ”اولین‌ها“ را یهودیان تلقی می‌کند و ”آخرین‌ها“ را ملت‌های غیریهودی.

تفسیر سوم نتیجه می‌گیرد که کارفرماها باید به کارکنان خود دستمزدی مساوی بدهند، بدون توجه به اینکه ایشان چقدر کار کرده‌اند. اما هیچ نکته‌ای در چارچوب این مَثل، چنین تفسیرهایی را مجاز نمی‌شمارد.

بر عکس، این مَثل تعلیم نمی‌دهد که ما برای خدا چه کاری انجام می‌دهیم، بلکه اینکه خدا چه کاری برای ما انجام می‌دهد. عیسی این نگرش را محکوم می‌کند که شخص با خدا وارد معامله شود و بگوید ”این دستمزد در مقابل این کار“. عیسی تعلیم می‌دهد که خدا بر اساس این اصل با انسانها عمل می‌کند: ”اولین‌ها آخر خواهند شد و آخرین‌ها اول.“ بیایید به نوبت تشریح کنیم که کدام جزئیات در این مَثل واقعاً اساسی و مربوط هستند:

(S)    صاحب باغ حق دارد هر که را می‌خواهد استخدام کند و با پولش هر چه می‌خواهد بکند.     در ملکوت خدا، خدا مالک همه چیز و همه می‌باشد و با حاکمیت مطلق خود، سرنوشت افراد را تعیین می‌کند. حق فرمانروایی از آن خدا است، نه از آن ما. نجات هدیه‌ای است رایگان و نه دسترنج تلاشهای بشری (افسسیان ۲: ۸-‏۹). این یکی از جزئیات مربوط است.

(T)       توافق با کارگران اول، منصفانه بود.      دستمزد روزانه سربازان و کارگران در روزگار عیسی، یک دینار بود. این واقعیت که صاحب باغ با کارگران ساعت اول توافقی بر سر دستمزد کرد، نشان می‌دهد که ایشان قطعاً برای دریافت اجرت کار می‌کردند. این دستمزد هم برای کارفرما منصفانه بود، و هم برای کارگران، زیرا در مورد آن توافق کردند. این یکی از جزئیات مربوط است.

(S)     ساعت سوم و ششم و نهم و یازدهم.    در شرایط عادی کار، امری بسیار عجیب می‌نماید که کارگرانی را فقط برای یک ساعت استخدام کرد. عیسی قطعاً برای این جزئیات معنای خاص قائل نمی‌شود، لذا اینها جزو جزئیات مربوط نیستند. آنچه که استباط می‌کنیم این است که صاحب باغ نسبت به کارگران بیکار توجه خاصی داشت. آنچه مهم است، این نیست که آنها ”چه مدت“ کار کردند، بلکه اینکه آنها ”کار کردند“.

(T)      وعده.     صاحب باغ هیچ قراردادی با کارگرانی که کارشان را دیر شروع کردند نبست، بلکه به ایشان وعده داد که آنچه حقشان است به ایشان خواهد داد. این جزو جزئیات مربوط است. صاحب باغ این حق را دارد که هر که را می‌خواهد استخدام کند و هر مقدار که می‌خواهد به ایشان بپردازد.

(S) عبارت ”غروب آن روز“ از جزئیات مربوط است.    چارچوب متن (متی ۱۹: ۲۸) روشن می‌سازد که این عبارت به پایان تاریخ جهان اشاره دارد، به زمانی که مسیح همه مردمان را داوری خواهد کرد.

(T)      پرداخت دستمزد از کارگران آخر شروع می‌شود.     این از جزئیات مربوط است، زیرا مسیح فرمود: ”آنانی که آخرند، اول“ می‌شوند. به این شکل، کارگران اول فرصت می‌یابند تا آنچه را که صاحب باغ با کارگران آخر در پایان روز می‌کند ببینند.

(S)      همه دقیقاً دستمزدی برابر دریافت می‌کنند. وقتی به کارگران آخر یک دینار پرداخت شد، کارگران اول انتظار داشتند مبلغی بیش از میزان توافقشان دریافت کنند. اما ایشان نیز همان مبلغی را دریافت کردند که کارگران آخر دریافت داشته بودند. ایشان نه فقط از آنچه دریافت کرده بودند ناراضی بودند، بلکه نسبت به دیگران هم حسادت ورزیدند. دلیل اصلی این نارضایی این بود که کسانی که آخر از همه شروع به کار کرده بودند، تبدیل به اولین شده بودند، و آنانی که اول از همه شروع به کار کرده بودند، تبدیل به آخرین. حال آنکه ایشان می‌بایست به جای هر چیز و هر فرد دیگر، نگرش خود را مورد نکوهش قرار می‌دادند، زیرا ایشان درست مبلغی را دریافت کرده بودند که پیش از آغاز به کار، با صاحب باغ توافق کرده بودند. این نشان می‌داد که ایشان فقط به‌خاطر اجرت کار کرده بودند و اینکه طمع‌کار و حسود بودند. ایشان قادر نبودند حق و حقوق صاحب باغ را مورد تصدیق قرار دهند.

(T)        نکته ۴-       تشخیص پیام اصلی مَثل

مَثل کارگران تاکستان در مورد ”پاداش در ملکوت خدا“ تعلیم می‌دهد.       پیام اصلی این مَثل این است: ”خدا دارای این حق مطلق است که چه کسانی را در ملکوتش به‌ کار بگمارد و در روز داوری نهایی چگونه به ایشان پاداش دهد. بنابراین، انسان باید اجتناب کند از اینکه در میان اولینی باشد که آخرین خواهند شد. باید مراقب باشد که در امور روحانی دچار روحیه و نگرش ’کار در مقابل پاداش‘ نگردد.“ انسان نجات را همچون هدیه‌ای رایگان از خدا دریافت می‌کند، نه همچون چیزی که بتوان آن را با کوشش خود به‌دست آورد.      ”خدمتگزار بودن“ یکی از خصوصیات بنیادین در ملکوت خدا است. شهروندان واقعی ملکوت خدا بدون  انتظار یا مطالبه پاداش خدمت می‌کنند. ایشان می‌کوشند درامور روحانی، در دام نگرش ”کار در مقابل پاداش“ نیفتند (متی ۱۹: ۱۶، ۲۲، ۲۷؛ ۲۰: ۲، ۱۳). ایشان از درک این حق خدا قاصر نمی‌آیند که او می‌تواند الطاف خود را آنگونه که مورد پسندش هست، تقسیم کند (متی ۲۰: ۱۴-‏۱۵، ۲۳). ایشان تصدیق می‌کنند که خدا کارگرانش را خودش انتخاب می‌کند و فرا می‌خواند و هر پاداشی که صلاح بداند به ایشان می‌دهد. شهروندان واقعی ملکوت خدا هیچگاه نسبت به سایر کارکنان در ملکوت خدا حسادت نمی‌ورزند (متی ۲۰: ۱۵، ۲۰-‏۲۸)، بلکه کار در تاکستان الهی را افتخار و امتیازی به‌شمار می‌آورند.

(S)       نکته ۵-        خلاصه تعالیم اصلی مَثل

بیایید به نوبت، تعالیم یا پیامهای اصلی مَثل را خلاصه‌ کنیم.          ”همه باید بدانند که خدا چگونه است.“ خدا از سر فیض خود، همه مسیحیان را در داوری نهایی پاداش خواهد داد. اما اگر پاداشی داده می‌شود، به این سبب نیست که ایشان شایستگی آن را دارند یا آن را با کار و کوشش به‌دست آورده‌اند، بلکه به این سبب که همه چیز بر پایه محبت و فیض خدا قرار دارد. حتی کاری که مسیحیان انجام می‌دهند، بر پایه فیض خدا قرار دارد. در مَثل کارگران تاکستان، صاحب باغ کارگرانی را در ساعات مختلف به کار گرفت، اما در پایان روز به همگی پاداش و اجرتی برابر داد. با اینکه کارگران ”مقدار کار متفاوتی تولید کردند“، در پایان همگی ”پاداشی برابر“ دریافت داشتند. این مَثل تعلیم می‌دهد که پاداشهای الهی بر پایه این نیست که شخص ”چه زمانی“ از سوی خدا فرا خوانده شده، یا ”چه مدت“ مسیحی بوده است. خدا از سر فیض خود به هر که به‌سوی او بیاید، حیات جاویدان را به‌عنوان پاداش عطا خواهد کرد، صرف‌نظر از اینکه در مراحل اولیه زندگی‌اش به مسیح ایمان آورده باشد، یا در مراحل بعدی. خدا از سر فیض خود، نجات را به هر کس که نزدش بیاید، عطا می‌فرماید، صرف‌نظر از اینکه در چه مرحله‌ای از زندگی‌اش بازگشت کرده باشد.

(T)      ”مسیحیان باید بدانند چگونه باید باشند.“ مسیحیان باید خدا را با نگرش و حالتی درست خدمت کنند؛ باید او را با وفاداری و سخت‌کوشی خدمت کنند. شهروندان ملکوت خدا باید بکوشند در امور روحانی، در دام ”کار در مقابل پاداش“ نیفتند. ایشان باید تصدیق کنند که خدا حق دارد به کسانی که فرا می‌خواند، هر پاداشی را که مناسب می‌داند، عطا فرماید.

(S)            تکلیف برای هفته آینده

اول.            برای یک فرد یا یک گروه این مَثل را موعظه کنید، تعلیم دهید یا بررسی نمایید. هفته آینده مَثل "ده باکره" را بررسی خواهیم کرد. برای آمادگی، متی ۲۵: ۱-‏۱۳ را مطالعه کنید.

دوم.      کتابهای دستورعمل "بروید و ملکوت خدا را موعظه کنید" را ملاحظه کرده و به آدرس اینترنتی www.dota.net مراجعه کنید . این آدرس را به حروف تکرار میکنم ....

سوم.       هر شنبه تا چهارشنبه به برنامه " دوره شاگردسازی از رادیو " گوش دهید .