سرگروه: دعا کنید و گروهتان و این دوره شاگردسازی را به حضور خداوند بیاورید.

به نوبت و به طور خلاصه برکات یکی از رازگاهان خود را از روی یادداشت‎هایتان با دیگران در میان بگذارید. آموخته‌های خود از قسمت مشخص شده (متی ۱۱: ۲۵ - ۱۴: ۳۶)  را  بیان کنید. به کسی که برکاتش را بازگو می‌کند گوش دهید. به حرف‌هایش اهمیت دهید و او را بپذیرید، درمورد آنچه در میان می‌گذارد، بحث نکنید.

بخوانید: مزمور۱۱۹: ۹ ، ۱۱

کشف و گفتگو کنید: چرا حفظ کردن آیات (عبارات یا فصل‌های) کتاب مقدس مهم است؟

ملاحظات: حفظ کردن آیات کتاب مقدس به شما کمک می‌کند تا در یک دنیای منحرف و فاسد زندگی

پاک و مقدسی داشته باشید (به ضمیمه ۵ / الف مراجعه کنید.)

ب -  تعمق

آیه حفظی: اطمینان از گرفتن جواب دعا -  یوحنا ۱۶: ۲۴

متن آیه: «تاکنون به اسم من چیزی طلب نکردید، بطلبید تا بیابید و خوشی شما کامل گردد.»

۱-  مفهوم اسامی خدا در  کتاب مقدس

در دوران عهد عتیق ایمانداران خدا را مستقیما با اسامی او یعنی «خداوند» مورد خطاب قرار می‌دهند (مزمور ۵: ۱- ۲) آنها دعایشان را در نام خدا پایان نمی‌دادند. در کتاب مقدس اسامی دارای معنا و مفهوم هستند. اسامی خدا توصیفی از ذات و شخصیت خداست. فقط خدا دقیقا دارای همان خصوصیاتی است که اسامی او بیانگر آنهاست. این حقیقت که خدا دارای اسامی گوناگونی است به این معنا می‌باشد که خدا خودش را می‌شناساند و خود را نیز به قومش آشکار می‌کند. خدا می‌خواهد مردم بدانند که او کیست و می‌خواهد  قومش در دعا با او ارتباط داشته باشند.

نام «خدا» (الوهیم) به معنی «قادر مطلقی است که سزاوار احترام و ترس می‌باشد» (اشعیا ۴۰: ۱۸، ۴۶: ۹- ۱۱). نام خداوند (یهوه) به مفهوم «هستم آنکه هستم» یا «هستم آنچه هستم» است. یهوه، نام خدا در ارتباط با عهدی است که خدا در آن بیان می‌کند که او نسبت به عهدی که با قوم خود می‌بندد، وفادار خواهد بود (خروج ۳: ۱۴- ۱۵، ۳۴: ۶ - ۷).

عیسای مسیح، مکاشفه دیدنی ازخدای نادیدنی است (اشعیا ۹: ۶، کولسیان ۱: ۱۵، ۲:‌) و اسامی او نیز دارای معانی متفاوتی است. اسم «عیسی» به معنی «نجات‌دهنده» است (متی ۱: ۲۱). نام مسیح به معنی «مسح شده» است. او دارای این نام است، چون روح‌القدس او را مسح کرده تا نبی آخر، کاهن اعظم و پادشاه ابدی باشد. به عنوان یک نبی، مسیح، خدا و کلامش را برای ما آشکار ساخت. به عنوان یک کاهن، مسیح جریمه گناه ما را پرداخت کرد و برای ما شفاعت می‌کند. به عنوان یک پادشاه، مسیح مقتدرانه بر زندگی‌های ما سلطنت می‌کند و ما را از شریر محافظت می‌کند.

۲-  دعا کردن در نام عیسای مسیح

مسیحیان در نام عیسای مسیح دعا می‌کنند چون او واسطه بین خدا و انسان است. دعا کردن در نام عیسای مسیح دارای سه مفهوم مهم است:

الف- مسیحیان در نام عیسای مسیح دعا می‌کنند، چون با مرگ و قیام او عدالت ایمانداران از نظر خدا کافی و کامل محسوب می‌گردد (دوم قرنتیان ۵:‌ ۲۱) وقتی که خدا به یک ایماندار در مسیح نگاه می‌کند فقط عدالت مسیح را می‌بیند. خدا دعای مسیحیانی را که در مسیح عادل شمرده شده‌اند می‌شنود (اول پطرس ۳: ‌۱۲).

ب- مسیحیان در نام عیسای مسیح دعا می‌کنند، چون عیسای مسیح شخصیت، کلام و اعمال خدا را برای آنها آشکار کرد. مسیحیان می‌توانند خدا را شخصا  و عمیقا بشناسند، چون عیسای مسیح را می‌شناسند. آنکه مسیح را دیده، خدا را دیده است (یوحنا ۱۴: ۹-۱۰)، آنکه مسیح را می‌شناسد خدا را می‌شناسد (یوحنا ۸: ۱۹) آنکه به مسیح ایمان دارد به خدا ایمان دارد (یوحنا ۱۲: ۴۴) آنکه مسیح را بپذیرد خدا را می‌پذیرد (یوحنا ۱۳: ۲۰). خدا به دعای مسیحیانی گوش می‌دهد که به عنوان خدای واحد به سوی او دعا می‌کنند.

پ- مسیحیان در نام عیسای مسیح دعا می‌کنند، زیرا عیسای مسیح اراده و راه های خدا را برای آنها آشکار نمود. خدا به دعای مسیحیانی گوش می‌کند که هماهنگ با اراده آشکار شده او در مسیح دعا می‌کنند (اول یوحنا ۵: ۱۴).

بنابراین به خاطرعیسای مسیح، مسیحیان به خدا در آسمان دسترسی مستقیم داشته (افسسیان ۲: ‌۱۸) و همیشه با آزادی و اطمینان می‌توانند به خدا نزدیک شوند (افسسیان ۳: ۱۲ و عبرانیان ۴: ۱۴- ۱۶).

پ -  حفظ کردن  و مرورنمودن

۱- بنویسید: آیه کتاب مقدس را روی یک کارت سفید یا روی یکی از کاغذهای دفترچه یادداشت‌تان بنویسید.

۲-  حفظ کنید: آیه کتاب مقدس را به شیوه صحیح حفظ کنید. اطمینان از گرفتن جواب دعا - یوحنا ۱۶: ۲۴

۳-  مرور کنید: به گروه‌های دو نفری تقسیم شوید و آخرین آیه‌ای را که حفظ کرده‌اید از یکدیگر بپرسید.

با استفاده از روش ۵ گام بررسی کتاب مقدس، پیدایش ۱: ۱- ۲: ۴ را با یکدیگر بررسی کنید.

کشف ۱)

از نظر من یک حقیقت مهم در پیدایش ۱: ۲۷ یافت می‌شود. خدا مرد و زن را به شباهت خودش آفرید. من با حیوانات تفاوت دارم چون آنها شباهت خدا را ندارند. به عنوان مخلوقی به شباهت خدا، من نسخه قابل تشخیصی از شخصیت خدا هستم. به من خصوصیات فردی مشابهی داده شده که خدا دارای آن خصوصیات است.

کشف ۲)

از نظر من یک حقیقت مهم در پیدایش ۱: ۲۸ یافت می‌شود. خدا مرا برای کارهای خاصی آفرید. من آفریده شدم تا با خدا، با سایر مردم و با طبیعت او در ارتباط باشم. در ارتباط با خدا من شباهت او را به صورت شایسته‌ای حفظ می‌کنم. در ارتباط با مردم بایستی به تفاوت میان مرد و زن احترام بگذارم. در ارتباط با طبیعت بایستی آن را تحت کنترل درآورم و بر آن حاکم باشم.

سؤال ۱) (پیدایش ۴:۲) ژانر ادبی پیدایش ۱:۱ تا ۴:۲ چیست؟

ملاحظات: از آنجا که انسان در هنگام آفرینش حضور نداشته، خدا پس از آفرینش خود مکاشفه‎ای از آن به انسان ارایه می‌نماید، نه در قالب یک مقاله علمی، رویا یا شعر، بلکه در قالب یک گزارش تاریخی.

سؤال ۲) (پیدایش ۳۱:۱- ۱:۲) خلقت چه مدت طول کشید؟

ملاحظات: کتاب مقدس می‌گوید: «۶ روز». این روزها را چگونه باید تفسیر کرد؟

واژه عبری «روز» (یوم) می‌باشد. در پیدایش فصل ۱ منظور نویسنده نمی‌توانسته مبنای تحت‌اللفظی یک روز ۲۴ ساعته باشد، زیرا زمان تازه در روز چهارم آفرینش خلق گردید (پیدایش ۱۴:۱). درآیه ۵ واژه «روز» ابتدا فقط مربوط به بخش روشن یک روز خلقت و سپس به تمام یک روز خلقت اشاره می‌کند. در آیه ۱۴، واژه «روز»، ابتدا مربوط به بخش روشنایی یک روز۲۴ ساعته خلقت و سپس به کل یک روز۲۴ ساعته اشاره می‌کند و در پیدایش ۲: ۴ کلمه «روز»، مربوط به کل دوران خلقت و شامل همه ۶ روز خلقت می‌شود. پس کلمه «روز» در ۵ مفهوم به کار رفته است. در پیدایش ۱: ۲۷، در روز ششم خلقت، خدا انسان؛ یعنی هم مرد و هم زن را آفرید.

بعد از پیدایش تمام حیوانات خشکی، خلقت انسان پایان بخش «روز ششم آفرینش» بود، اما  پیدایش ۲: ۱۵- ۲۲ بایستی مدت زمان قابل ملاحظه‌ای بین خلقت آدم و خلقت حوا فاصله انداخته باشد. قبل از خلقت حوا وظیفه آدم، محافظت و کار کردن در باغ عظیم عدن بود. تصمیم خدا نسبت به خلق همکار مناسبی برای آدم، احتیاج به زمان کافی و طولانی داشت تا آدم هیجان ابتدایی خود نسبت به کار کردن را از دست بدهد. برای جبران این تنهایی، خدا به آدم کار بزرگ طبقه‌بندی انواع گونه‌های حیوانات و پرندگان را داد. تهیه این فهرست جامع حیوانات پرندگان و حشرات بایستی مدت زمان زیادی طول کشیده باشد. عاقبت بعد از اینکه دوباره احساس تنهایی در آدم به وجود آمد، خدا از یکی از قسمت‌های بدن او که نزدیک به قلبش بود زنی برای او خلق کرد. بنابراین پیدایش فصل ۱ هرگز قصد ندارد تعلیم دهد که «روز ششم  خلقت» فقط ۲۴ ساعت به طول انجامید.

هدف پیدایش فصل ۱ بیان این نیست که خدا با چه سرعتی کار خلقت خود را انجام داد، اما فصل ۱ می‌گوید که چه کسی جهان را آفرید و چگونه آن را خلق کرد.

سؤال ۳) (پیدایش ۱: ۱- ۲) خدا جهان را چگونه خلق کرد؟

ملاحظات: در ابتدا (به مفهوم مطلقش) «خدای قادر مطلق» آسمان و زمین را آفرید که این به خلقت تمامی اجرام آسمانی (خورشید، ماه و ستارگان) و سیاره زمین که ما مجموع آنها را «جهان هستی» می‎نامیم، اشاره می‌کند. واژه آفریدن تنها درمورد خدا به کار می‎رود و نه هیچگاه درمورد انسان. همه موجودات مادی آفریده شدند. زمین بی‌شکل، خالی و تاریک بود. هیچ شکل منظمی نداشت و شبیه طغیان آبها بود. هیچ موجود زنده‌ای روی زمین وجود نداشت و هیچ نوری بر زمین نمی‌تابید.

پیدایش ۱:۱- ۲ صرفاً به عنوان مقدمه‌ای برای شش روز خلقت به کار گرفته می‌شود. شش روز خلقت مرحله پیشرونده منظمی را آشکار می‎سازد که در آن خدا کار خلقت سیاره  زمین را آن طور که ما آن را امروز می‌شناسیم به اتمام رسانید.

هدف اصلی این فرمول یعنی «و شام بود و صبح بود ـ  روزی اول» و غیره، این بود که نشان دهد شیوه کار خدا در خلقت دارای مراحل مشخص و متمایز می‌باشد. قصد نویسنده این نبوده است که از این فرمول برای رساندن مفهوم تحت‌اللفظی یک روز ۲۴ ساعته استفاده کند. خدا آشکار نمی‌کند که «یک روز خلقت چقدر به طول انجامید».

سؤال ۴) (پیدایش ۲: ۲- ۳) روز هفتم را  که به کار اولیه خلقت خدا خاتــمه داد چگونه باید درک کنم؟

ملاحظات: کتاب مقدس چنین تعلیم نمی‌دهد که خدا فقط به اندازه یک روز ۲۴ ساعته در پایان کار حیات‌بخش خود استراحت کرد. برای روز هفتم هیچ فرمول پایان‌بخشی ذکر نشده است. استراحت خدا شبیه یکی از روزهای خلقت همراه با پایان دوره آن نیست. خدا شش روز برای خلقت صرف کرد و یک روز استراحت نمود که پس از آن دیگر روزهایی جهت آفرینش نبود.

عهد جدید تعلیم می‎دهد که روز هفتم  درست تا دوران کلیسا به عنوان آرامی خدا ادامه یافت. در عبرانیان ۴: ۱- ۱۱ به وضوح تعلیم داده شده است که خدا وقتی کار خلقت را کامل کرد استراحت نمود. همینطور، قوم خدا وقتی خدمتشان را روی زمین کامل کنند وارد آرامی خدا خواهند شد. این «آرامی سبت» قوم خدا، به زندگی در حضور بی‌واسطه خدا بعد از مرگ در آسمان و چه بعد از قیام از مردگان و زندگی روی زمین جدید مربوط می‌شود.

به هر حال این آرامی خدا به این معنی نیست که خدا هیچ کاری انجام نمی‌‌دهد، بلکه به این معنی است که خدا دیگر کار خلقت را انجام نمی دهد. خدا هنوز هم قطعا بر خلقت خود حاکم است و از آن محافظت می‌کند.

سؤال۵) به انسان‌های غار نشین و گونه‌های مختلف انسان که هزاران هزار سال پیش زندگی می‌کرده‌اند چگونه باید نگاه کنم؟

ملاحظات: الف- انسان شناسان.

پارینه- انسان‌شناسان بقایای مخلوقات انسان نمایی را یافته‌اند که عموما آنها را «میمون‌نما» یا «غارنشین» نامیده‌اند. برآورد ایشان این است که آنها بین ۱۷۵۰،۰۰۰ تا ۲۰،۰۰۰ سال پیش زندگی می‌کرده‌اند. این مخلوقات شبه انسانی اولیه را نمی‌توان با توجه به شعورشان به راحتی میمون نامید. ابزارهای سنگی مثل پیکان و تبر همراه با بقایای آنها وجود دارد. بقایای نیم سوخته قویا نشان می‌دهد که آنها به منظور آشپزی از آتش استفاده می‌کردند. نهشته‎های مربوط به نئاندرتال‌ها حاوی شواهدی از مراسم دفن همراه با ابزارهای مجاور آن است گویی اعتقاداتی به زندگی پس از مرگ وجود داشته است. بعضی از مجسمه‌های ابتدایی یافت شده، احتمالا به منظور عبادت استفاده می‌شدند. بعضی نقاشی‌های قابل ملاحظه موجود در غارها دارای منشأ نئاندرتال می باشند. تمام این گونه‌ها از «کرومانیون» به عقب تا «زنجاتروپوس» بایستی میمون‌های پیشرفته‌ای بوده باشند یا مخلوقات شبه انسانی که دارای شعور و ابتکار قابل ملاحظه‌ای بودند.

ب- عدم قطعیت.

دانشمندان برای تعیین قدمت مخلوقات باستانی یاد شده تکنیک‎های متفاوتی دارند. پیدایش ۲۴:۱- ۲۷ این را می‎آموزد که موجودات باستانی همانند انسان در همان روز ششم آفریده شدند، اما هیچ کس نمی‎تواند طول مدت این روز ششم را محاسبه نماید!

به واسطه گناه آدم مرگ گریبان‌گیر همه انسان‌ها گردید (پیدایش ۱۷:۲، رومیان ۱۲:۵و ۱۷). کل نژاد بشری در وجود آدم خلاصه می‎شد و وقتی آدم مرتکب گناه شد، همه به گناه آلوده شدند (رومیان ۱۵:۵). وقتی فرایند مرگ با تباهی آدم آغاز گردید، بی‌درنگ کل بشریت از آن متأثر گردید. به احتمال زیاد مرگ به واسطه گناه آدم تأثیر خودش را بر این موجودات باستانی نیز گذاشت، اما از این نمی‎توان به زمانی درست برای هنگام آفرینش یا انقراض آنها رسید.

پ- تفاوت‎ها.

اعمال رسولان ۱۷: ۲۶ می‎گوید: «او همه اقوام بشری را از یک انسان پدید آورد» و رومیان ۵: ۱۲- ۲۱ با صراحت می‌گوید که تمام انواع بشر بعد از زمان آدم بایستی از نسل او بوده باشند، زیرا او به عنوان نماینده کل نژاد بشر وارد رابطه عهد و پیمان با خدا شده است. این نشان می‌دهد که هیچ ارتباط ژنتیکی واقعی

بین آدم و نژاد مخلوقات پیش از آدم وجود نداشته است. تمام مخلوقات شبه انسانی که قبل از آدم می‌زیسته‌اند، نه از نظر ژنتیکی اجداد آدم بوده‌اند و نه درعهد خدا با آدم ارتباط داشته‌اند. همانند بسیاری از حیوانات پیش از تاریخ، این مخلوقات شبه انسانی، قبل از پیدایش آدم مرده‌اند.

به هر حال این عامل یعنی شباهت ساختار اسکلتی این انسان‌های غارنشین به انسان مدرن به ندرت مربوط به این سؤال اساسی می‌شود که آیا این انسان غارنشین دارای نفس واقعی انسانی یا شخصیت بوده است؟ معنی ضمنی پیدایش ۱: ۲۶- ۲۷ این است که خدا وقتی آدم را که در زبان اصلی انسان معنی می‌دهد به وجود آورد، از نظر کیفی موجودی متفاوت را خلق نمود. آدم اولین انسانی بود که به شباهت روحی خدا خلق شد. به مفهوم جدید کلمه، او اولین موجود زنده و اولین مخلوق زنده‌ای بود که دارای نفس یا روح و شباهت به خدا بود. از نظر علمی هم هیچ دلیلی برای رد این حقیقت وجود ندارد.

سؤال ۶) (پیدایش ۱: ۲۶- ۲۷) «به شباهت خدا خلق شد» یعنی چه؟

ملاحظات: الف- انسان دارای زندگی مادی منحصر به فردی می‎باشد.

پیدایش ۲: ۷ می‌گوید خدا از خاک زمین انسان را بسرشت و در او حیات دمید و انسان موجود زنده شد. جسم انسان مانند بدن حیوانات شامل عناصری می‌شود که در زمین یافت می‌شوند. با این وجود بر خلاف حیوانات که به فرمان حیات‌بخش خدا آفریده شدند انسان به دست خدا شکل گرفت. انسان همانند حیوانات دم حیات را دریافت کرد (پیدایش ۲: ۷، ۷: ۲۲) برخلاف حیوانات که با فرمان حیات بخش خدا به آنها حیات داده شد انسان مستقیما حیات را با دمیدن نفس خدا در بینی‌اش دریافت کرد. به این معنی که خدا به انسان تنفس بخشید و از این راه به او حیات داد.

ب- انسان از طبیعت روحانی منحصر به فردی برخوردار است.

اما پیدایش ۱: ۲۶- ۲۷ می‌گوید که خلقت انسان از این هم بسیار خاص‌تر است. خلقت انسان بخصوص با تصمیم خدای تثلیث شروع شد. «آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم» و سپس خدا انسان را به تصویر و یا شباهت خود آفرید. به  انسان طبیعتی روحانی داده شد که همانند طبیعت روحانی خدا بود. او دارای ویژگی‌های واقعی و شخصیتی خدا بود. او در ابعادی متفاوت مدلی از شخصیت خدا بود. از این لحاظ، انسان در خلقت بی‌مانند است. در خلقت هیچ موجود دیگری در کنار انسان دارای شباهت خدا نیست!

بدین ترتیب انسان دارای هستی جسمانی و روحانی است یا به عبارت ساده تر او دارای جسم و روح است. جسم انسان بسیار ویژه است، زیرا خدا به دست خود آن را شکل داد و روح انسان نیز در خلقت بی‌مانند است، زیرا فقط انسان شباهت خدا را دارد.

پ- انسان با خددا رابطه‎ای منحصر به فرد دارد.

پیدایش ۱: ‌می‌گوید که خدا مستقیما با انسان حرف زد. این از مکاشفات اولیه خدا به انسان است. به این معنی که انسان دارای توانایی شناخت خدا و برقراری ارتباط با اوست. به علاوه خدا به انسان کار کنترل زمین و حکومت بر تمام مخلوقات زنده و استفاده از تمام گیاهان و درختان را سپرد. پس خدا آشکار می‌کند که او زمین را برای انسان آفرید و انسان را ناظر خلقت خود ساخت.

الف- نمونه‌هایی از کاربردهای امکان‌پذیر (اعتقادات) از پیدایش ۱: ۱ - ۲: ۴

نمونه‌هایی از کاربردهای شخصی

الف- من مخلوق خاص خدا هستم. هم جسم و هم روح من نزد خدا بسیار با ارزش هستند. بنابراین هرگز نمی‌خواهم به خودم با دیده حقارت بنگرم از خودم متنفر باشم و یا خود را رد کنم. می‌خواهم از جسم و روح خودم به خوبی مواظبت کنم.

ب- می‌خواهم وظیفه‌ای را که خدا به من سپرده جدی بگیرم. به عنوان مخلوق خدا می‌خواهم خدا را بشناسم و شباهت خود به او را به صورت شایسته‌ای حفظ کنم. می‌خواهم تفاوت‌های میان مرد و زن را جدی بگیرم و می‌خواهم در محافظت از طبیعت نقش داشته باشم.

 قدم ۵:  دعا کنید

درمورد حقیقتی که خدا به ما در پیدایش ۱: ۱- ۲: ۴ آشکار کرده است، دعا کنیم. (در دعایتان به آنچه که در طی این بررسی کتاب مقدس دریافت کرده‌اید پاسخ دهید، تمرین کنید که در فقط یک یا دو جمله دعا کنید. به یاد داشته باشید که افراد در هر گروه درمورد حقایق متفاوتی دعا خواهند کرد.)

به دعا در گروه‌های دو یا سه نفره ادامه دهید. برای یکدیگر و مردم دنیا دعا کنید.

(سر گروه: رونوشت این تکلیف را بین اعضای گروه پخش کنید و یا آن را بخوانید تا همه آن را در دفتر یادداشت خود بنویسند.)

۱ ـ   تعهد-  به انجام یکی از کاربردهای امکان‌پذیر در این درس متعهد شوید.

۲ ـ رازگاهان-  هر روز نیمی از یک فصل را از قسمت متی ۱۵: ۱- ۱۸: ۲۰ بخوانید. از روش حقیقت دلخواه استفاده کنید و یادداشت بردارید.

۳ ـ حفظ کردن-  در باره این آیه جدید کتاب مقدس تعمق کنید و آن را حفظ نمایید:  اطمینان از گرفتن جواب دعا -  یوحنا ۱۶: ۲۴ (هر روز این آیه  و آیات حفظی قبلی را  مرور کنید.)

۴ ـ  دعا- در این هفته برای یک شخص یا موضوعی خاص دعا کنید و شاهد کار خدا در آن مورد باشید. (مزمور۵:۳)

۵- آموخته‌های جدید درمورد شاگردسازی را  وارد دفتر (یا پوشه) خود کنید. از تمام یادداشت‌های خود درمورد رازگاهان، آیات حفظی، بررسی کتاب مقدس و این تکلیف منزل یک دفتر (یا پوشه)  درست کنید.