سرگروه: دعا كنید و گروهتان و این دوره شاگردسازی را به حضور خداوند بیاورید.

به نوبت  و به طور خلاصه بركات یكی از رازگاهان خود را  با دیگران در میان بگذارید (یا از روی یادداشت‌های رازگاهان آن روز بخوانید). آموخته های خود از قسمت مشخص شده، (متی 11: 25 - 14: 36)  را  بیان کنید. به كسی كه بركاتش را بازگو می‌كند گوش دهید. به حرفهایش اهمیت دهید و او را بپذیرید، در مورد آنچه  در میان می گذارد، بحث نكنید.

الف -  انگیزه ای برای حفظ كردن كلام

بخوانید: مزمور119: 9 ، 11

كشف و گفتگو كنید: چرا حفظ كردن آیات، قسمتها یا فصلهای  کتاب مقدس مهم است؟

ملاحظات: حفظ کردن آیات کتاب مقدس به شما كمك می كند تا در یك دنیای منحرف و فاسد زندگی پاك و مقدسی داشته باشید. (به ضمیمه 5 / الف مراجعه کنید.)

ب -  تعمق

آیه حفظی: اطمینان از گرفتن جواب دعا -  یوحنا 16: 24

متن آیه: " تاکنون به اسم من چیزی طلب نکردید، بطلبید تا بیابید و خوشی شما کامل گردد. "

1-  مفهوم اسامی خدا در  کتاب مقدس

در دوران عهد عتیق ایمانداران خدا را مستقیماّ با اسامی او یعنی " خداوند" مورد خطاب قرارمی دهند (مزمور 5: 1- 2) آنها دعایشان را در نام خدا پایان نمی‌دادند. درکتاب مقدس اسامی دارای معنا و مفهوم هستند. اسامی خدا توصیفی از ذات و شخصیت خدا است. فقط خدا دقیقاً دارای همان خصوصیاتی است كه اسامی او بیانگرآنهاست. این حقیقت كه خدا دارای اسامی گوناگونی است به این معنا می باشد كه خدا خودش را میشناساند و خود را نیز به قومش آشكار می كند. خدا می خواهد مردم بدانند كه او كیست و می خواهد  قومش در دعا با او ارتباط داشته باشند.

نام " خدا " (الوهیم) به معنی " قادر مطلقی است كه سزاوار احترام و ترس می باشد " (اشعیا 40: 18 ؛ 46: 9 - 11). نام خداوند (یهوه) به مفهوم " هستم آنكه هستم " یا " هستم آنچه هستم " است. یهوه، نام خدا درارتباط با عهدی است كه خدا، درآن بیان میکند که او نسبت به عهدی كه با قوم خود می‌بندد، وفادار خواهد بود (خروج 3: 14 – 15 ؛ 34: 6 - 7).

عیسی مسیح، مكاشفه دیدنی ازخدای نادیدنی است (اشعیا 9: 6 ؛ كولسیان 1: 15؛ 2:‌ 9) واسامی او نیز دارای معانی متفاوتی است. اسم " عیسی " به معنی " نجات دهنده " است (متی 1: 21). نام مسیح به معنی " مسح شده " است. او دارای این نام است، چون روح‌القدس او را مسح كرده تا نبی آخر، كاهن اعظم و پادشاه ابدی باشد. به عنوان یك نبی، مسیح، خدا و كلامش را برای ما آشكار ساخت. به عنوان یك كاهن، مسیح جریمه گناه ما را پرداخت كرد و برای ما شفاعت می كند. به عنوان یك پادشاه، مسیح مقتدرانه بر زندگی‌های ما سلطنت می كند و ما را از شریر محافظت میكند.

2-  دعا كردن در نام عیسی مسیح

مسیحیان در نام عیسی مسیح دعا می كنند چون او واسطه بین خدا و انسان است. دعا كردن در نام عیسی مسیح دارای سه مفهوم مهم است.

الف)  مسیحیان در نام عیسی مسیح دعا می كنند چون با مرگ و قیام او عدالت ایمانداران از نظر خدا كافی و كامل محسوب می گردد (دوم قرنتیان 5:‌ 21) وقتی كه خدا به یك ایماندار در مسیح نگاه می كند فقط عدالت مسیح را می بیند. خدا دعای مسیحیانی را كه در مسیح عادل شمرده شده اند می شنود (اول پطرس  3: ‌12).

ب)  مسیحیان در نام عیسی مسیح دعا می كنند چون عیسی مسیح شخصیت، كلام و اعمال خدا را برای آنها آشكار كرد. مسیحیان می توانند خدا را شخصاّ  و عمیقاّ بشناسند چون عیسی مسیح را می شناسند. آنكه مسیح را دیده، خدا را دیده است (یوحنا 14: 9 - 10)، آنكه مسیح را می شناسد خدا را می شناسد (یوحنا 8: 19) آنكه به مسیح ایمان دارد به خدا ایمان دارد (یوحنا 12: 44) آنكه مسیح را بپذیرد خدا را می پذیرد (یوحنا 13: 20). خدا به دعای مسیحیانی گوش میدهد كه  به عنوان خدای واحد بسوی او دعا می كنند.

پ)  مسیحیان در نام عیسی مسیح دعا می كنند زیرا عیسی مسیح اراده و راه های خدا را برای آنها آشكار نمود. خدا به دعای مسیحیانی گوش می كند كه هماهنگ با اراده آشكارشده او در مسیح دعا می كنند (اول یوحنا 5: 14).

بنابراین به خاطرعیسی مسیح، مسیحیان به خدا در آسمان دسترسی مستقیم داشته (افسسیان 2: ‌18) و همیشه با آزادی و اطمینان می‌توانند به خدا نزدیك شوند. (افسسیان 3: 12 و عبرانیان 4: 14- 16).

پ -  حفظ كردن  و مرورنمودن

1-  بنویسید: آیه  کتاب مقدس را روی یك كارت سفید یا روی یكی از كاغذهای دفترچه یادداشتتان بنویسید.

2-  حفظ كنید: آیه کتاب مقدس را به شیوه صحیح حفظ كنید. اطمینان از گرفتن جواب دعا -  یوحنا 16: 24

3-  مرور کنید:  به گروه‌های دونفری تقسیم شوید و آخرین آیه‌ای را كه حفظ كرده‌اید از یکدیگر بپرسید.

با استفاده از روش 5 قدم بررسی  کتاب مقدس، پیدایش 1: 1- 2: 4 را با یكدیگر بررسی  كنید.

كشف 1)

از نظر من یك حقیقت مهم در پیدایش 1: 27 یافت می‌شود. خدا مرد و زن را به شباهت خودش آفرید. من با حیوانات تفاوت دارم چون آنها شباهت خدا را ندارند. به عنوان مخلوقی به شباهت خدا، من نسخه قابل تشخیصی از شخصیت خدا هستم. به من خصوصیات فردی مشابهی داده شده كه خدا دارای آن خصوصیات است.

كشف 2)

از نظر من یك حقیقت مهم در پیدایش 1: 28 یافت می‌شود. خدا مرا برای كارهای خاصی آفرید. من آفریده شدم تا با خدا، با سایر مردم و با طبیعت او در ارتباط باشم. درارتباط با خدا من شباهت او را به صورت شایسته‌ای حفظ می كنم. در ارتباط با مردم بایستی به تفاوت میان مرد و زن احترام بگذارم. در ارتباط با طبیعت بایستی آن را تحت كنترل درآورم و بر آن حاكم باشم.

سؤال 1)  خلقت چه مدت به طول كشید؟

ملاحظات:

کتاب مقدس می‌گوید: " 6 روز". این روزها را چگونه باید تفسیر كرد؟ واژه عبری " روز" یوم می‌باشد. در پیدایش فصل 1 منظور نویسنده نمی‌توانسته مبنای تحت‌اللفظی یك روز 24 ساعته باشد. درآیه 5 واژه " روز" ابتدا فقط مربوط به بخش روشن یك روز خلقت و سپس به تمام یك روز خلقت اشاره می‌كند. در آیه 14، واژه " روز"، ابتدا مربوط به بخش روشنائی یك روز24 ساعته خلقت و سپس به كل یك روز24 ساعته اشاره می‌كند و در پیدایش 2: 4 كلمه "روز"، مربوط به كل دوران خلقت و شامل همه 6 روز خلقت می‌شود. پس كلمه " روز" در5 مفهوم بكار رفته است. در پیدایش 1: 27، در روز ششم خلقت، خدا انسان یعنی هم مرد و هم زن را آفرید.

بعد از پیدایش تمام حیوانات خشكی، خلقت انسان پایان بخش " روز ششم آفرینش " بود. اما  پیدایش 2: 15- 22 بایستی مدت زمان قابل ملاحظه‌ای  بین خلقت آدم و خلقت حوا فاصله انداخته باشد. قبل از خلقت حوا وظیفه آدم، محافظت و كار كردن در باغ عظیم عدن بود. تصمیم خدا نسبت به خلق همكار مناسبی برای آدم، احتیاج به زمان كافی و طولانی داشت تا آدم هیجان ابتدایی خود نسبت به كار كردن را از دست بدهد. برای جبران این تنهایی، خدا به آدم كار بزرگ طبقه‌بندی انواع گونه های حیوانات و پرندگان را داد. تهیه این فهرست جامع حیوانات پرندگان و حشرات بایستی مدت زمان زیادی طول كشیده باشد. عاقبت بعد از اینكه دوباره احساس تنهایی در آدم بوجود آمد، خدا ازیكی از قسمتهای بدن او كه نزدیك به قلبش بود زنی برای او خلق كرد. بنابراین پیدایش فصل 1 هرگز قصد ندارد تعلیم دهد كه " روز ششم  خلقت " فقط 24 ساعت به طول انجامید. هدف پیدایش فصل 1 بیان این نیست كه خدا با چه سرعتی كار خلقت خود را انجام داد، اما فصل 1 می‌گوید كه چه كسی جهان را آفرید و چگونه آن را خلق كرد.

سؤال 2)  (پیدایش 1: 1- 2) خدا جهان را چگونه خلق كرد؟

ملاحظات: 

در ابتدا " خداوند"، " خدای قادرمطلق " آسمان و زمین را آفرید كه این به خلقت تمامی موجودات آسمانی و زمین اشاره می‌كند. همه موجودات مادی آفریده شدند. زمین بی شكل، خالی و تاریك بود. هیچ شكل منظمی نداشت و شبیه طغیان آبها بود. هیچ موجود زنده‌ای روی زمین وجود نداشت و هیچ نوری بر زمین نمی‌تابید. این توصیف صرفاً به عنوان مقدمه‌ای برای شش روز خلقت بكار گرفته می‌شود. شش روز خلقت مرحله پیشرونده منظمی را آشكار ساخت كه در آن خدا كار خلقت سیاره  زمین را آنطور كه ما آن را امروز می‌شناسیم به اتمام رسانید.

• روز اول خلقت: پیدایش 1: 3- 5 شكل‌گیری نور را آشكار می‌سازد. این بایستی در وهله نخست به مفهوم نور خورشید و سایر اجرام آسمانی باشد.
• روز دوم خلقت: پیدایش 1: 6- 8 شكل‌گیری آسمان را آشكار می‌سازد كه رطوبت معلق در آسمان یعنی ابرها  و رطوبت فشرده در سطح زمین را از یكدیگر جدا ساخت. در نتیجه یك لایه ضخیم ابر تمام سطح زمین را پوشانید.
• روز سوم خلقت: پیدایش 1: 9- 13 شكل‌گیری خشكی (قاره‌ها) و دریا را آشكارمی‌سازد. آبهای اقیانوسها و دریاها و دریاچه ها به ارتفاع پست‌تری نسبت به توده‌های خشكی عقب‌نشینی كرد كه در سطحی بالاتر از آبها پدیدار شده بود. ممكن است كه سرد شدن تدریجی زمین باعث تراكم آب شده و فشارهای لرزه‌ای باعث تشكیل كوه‌ها شده باشد. به فرمان خلاق خدا؛ خشكی، گونه‌های مختلف گیاهان و درختان را بوجود آورد. پس گونه‌های مختلف آنها تكامل نیافتند ولی آفریده شدند. آب و نوری كه از لایه ضخیم ابرها در اطراف زمین می‌تابیدند "فتوسنتز" را امكان‌پذیر ساخت.
• روز چهارم خلقت: پیدایش 1: 14- 19 نشان می‌دهد كه خدا پوشش ابرها را طوری مجزا تشكیل داد تا تابش نور مستقیم بر سطح زمین امكان‌پذیر بوده و حركت خورشید، ماه و ستارگان به دقت انجام شود. فعل آیه 16 نباید اینگونه ترجمه شود " دو روشنائی بزرگ و ستارگان را ساخت " بلكه " تا حكومت نمایند ". پس فعل آیه 16 نباید در وهله اول به عنوان گزارش خلقت اجرام آسمانی محسوب شود بلكه این آیه به ما این آگاهی را می‌دهد كه اجرام نورانی كه در روز نخست بوجود آمدند، برای استفاده زمین، در جای صحیح خود قرار گرفتند. سرانجام آن اجرام تبدیل به نشانگر زمان برای كره زمین شدند. یعنی به عنوان نشانه های نجومی كه به انجام مسافرتها كمك می كنند و در تقویم كشاورزی كه فصول و تقویم تاریخی روزها و سالها را شكل می‌دهند، كاربرد پیدا كردند. همه این نكات به این حقیقت اشاره  دارند كه خدا زمین را برای انسان خلق كرد. در اینجا اندازه‌های اجرام آسمانی به عنوان یك واقعیت علمی توضیح داده نشده بلكه تصویری كه مردم با نگاه كردن به آنها می‌بینند، توصیف شده است.
• روز پنجم خلقت: پیدایش 1: 20- 23 مربوط به پیدایش حیات آبزی، حیات آب شیرین وتمامی مخلوقات پرنده می‌باشد. از یك طرف این هم شامل مخلوقات دریای بزرگ، ماهی‌ها، صدفداران، خرچنگها و میگوها و از طرف دیگر حشرات، سوسمارهای پرنده و پرندگان می‌شود. جالب است كه دوران "كامبرین" زمین‌شناسی ظهور اولین نشانه‌های حیات بی‌مهره گان را با سرعت شگفت‌آوری نشان می‌دهد. تا به حال هیچ نوعی از 5000 گونه حیوانات آبزی و خشكی، در دوران " پالئوزوئیك " یعنی پیش از سطوح لایه‌های حاوی فسیل دوران " كامبرین " ثبت نشده است. فرمان خدا مبنی بر تكثیر جانوران به این حیوانات اشاره نمی‌كند اما كلام حیات‌بخش او آنها را با توانائی تكثیر شدن بركت می‌دهد.
• روز ششم خلقت: پیدایش 1: 24- 26 مربوط به خلقت تمام حیوانات خشكی بر طبق گونه‌های آنها و خلقت انسان است. آیه 24 نباید به این شكل درك بشود كه زمین به خودی خود دارای قدرت تولید حیوانات است. خدا با دستور حیات‌بخش خود حیوانات را از عناصر موجود در زمین خلق كرد. حیوانات خشكی شامل حیوانات اهلی مثل گوسفند و گاو، تمام حیوانات كوچك متحرك روی زمین و تمام حیوانات بزرگتر مثل شیرها و فیلها می‌باشد. نامگذاری حیوانات به منظور ایجاد یك طبقه‌بندی علمی نبود بلكه نشان می‌دهد مردم چطور به آن می‌نگریستند.هر كدام از روزهای خلقت سمبلی از یك چرخه كامل یعنی از طلوع آفتاب تا به غروب آن است. هدف اصلی این فرمول یعنی " و شام بود و صبح بود ـ  روزی اول" و غیره، این بود كه نشان دهد  شیوه كارخدا در خلقت دارای مراحل مشخص و متمایز می‌باشد. قصد نویسنده این نبوده است كه از این فرمول برای رساندن مفهوم تحت‌اللفظی یك روز 24 ساعته استفاده كند. خدا آشكار نمی‌كند كه  " یك روز خلقت چقدر به طول انجامید ".
• روز هفتم خلقت: پیدایش 2: 1 یك عبارت خلاصه است: خلقت منظم كل هستی حالا كامل بود. آیه 2 می‌گوید كه روز هفتم، به محض اینكه خدا كار خلقت را به اتمام رسانید، شروع  شد.

سؤال 3)  (پیدایش 2: 2- 3)  روز هفتم را  كه به كار اولیه خلقت خدا خاتــمه داد چگونه باید درك كنم؟

ملاحظات: 

کتاب مقدس چنین تعلیم نمی‌دهد كه خدا فقط به اندازه یك روز 24 ساعته در پایان كار حیات‌بخش خود استراحت كرد. برای روز هفتم هیچ فرمول پایان بخشی ذكر نشده است. استراحت خدا شبیه یكی از روزهای خلقت همراه با پایان دوره آن نیست. خدا شش روز برای خلقت صرف کرد و یک روز استراحت نمود که پس از آن دیگر روزهایی جهت آفرینش نبود. عهد جدید تعلیم میدهد كه روزهفتم  درست تا دوران كلیسا به عنوان آرامی خدا ادامه یافت. در عبرانیان 4: 1- 11 به وضوح تعلیم داده شده است كه خدا وقتی كار خلقت را كامل كرد استراحت نمود. همینطور، قوم خدا وقتی خدمتشان را روی زمین كامل كنند وارد آرامی خدا خواهند شد. این " آرامی سبت " قوم خدا، به زندگی در حضور خدا چه بلافاصله بعد از مرگ و چه بعد از قیام از مردگان و زندگی روی زمین جدید مربوط می‌شود.

به هر حال این آرامی خدا به این معنی نیست كه خدا هیچ كاری انجام نمی‌‌دهد، بلكه به این معنی است كه خدا دیگر كار خلقت را انجام نمی دهد. خدا هنوز هم قطعا بر خلقت خود حاكم است و از آن محافظت می‌كند.

سؤال4)  به انسانهای غار نشین و گونه‌های مختلف انسان كه هزاران هزار سال پیش زندگی می‌كرده‌اند چگونه باید نگاه كنم؟

ملاحظات:

انسان‌شناسان بقایای مخلوقات شبه انسانی را یافته‌اند كه عموما آنها را میمون‌نما یا غارنشین نامیده‌اند. تخمین زده می‌شود كه آنها بین 750،000،1 تا 20،000 سال پیش زندگی می كرده‌اند. این مخلوقات شبه انسانی اولیه را نمی‌توان با توجه به شعورشان به راحتی میمون نامید. ابزارهای سنگی مثل تیر و تبر همراه با بقایای آنها وجود دارد. بقایای نیم سوخته قویا نشان می‌دهد كه آنها به منظورآشپزی از آتش استفاده می‌كردند. رسوبات مربوط به نئاندرتال ها حاوی شواهدی از مراسم دفن همراه با ابزارهای مجاور آن است گویی اعتقاداتی به زندگی پس از مرگ وجود داشته است. بعضی از مجسمه های ابتدایی یافت شده، احتمالاً به منظورعبادت استفاده می‌شدند. بعضی نقاشی های قابل ملاحظه موجود در غارها دارای منشأ نئاندرتال می باشند. تمام این گونه ها از" كروماگنون " به عقب تا " زنجاتروپوس " بایستی میمون های پیشرفته ای بوده باشند یا مخلوقات شبه انسانی كه دارای شعور و ابتكار قابل ملاحظه ای بودند. پس باید توجه كرد كه اولاً دانشمندان ازتكنیك های تاریخ‌گذاری متفاوتی استفاده میكنند. ثانیاّ از هر تكنیكی كه استفاده كنند، به سختی میتوان وجود این مخلوقات شبه انسانی ابتدایی را مربوط به بعد از خلقت آدم و حوا كه در پیدایش 1 - 3 به آن اشاره شده است دانست، آمارهای مربوط به پیدایش فصل 5 به سختی تاریخ زندگی آدم را به 10،000  سال قبل از میلاد برمی گرداند.

در نتیجه مجبوریم كه چنین تصور كنیم كه تمام این مخلوقات شبه انسانی پیش از آدم می‌زیسته اند. اعمال 17: 26 میگوید " و هر امت انسان را از یك خون ساخت " و رومیان 5: 12- 21 با صراحت می گوید كه تمام انواع بشر بعد از زمان آدم بایستی از نسل او بوده باشند زیرا او به عنوان نماینده كل نژاد بشر وارد رابطه عهد و پیمان با خدا شده است. این نشان می دهد كه هیچ ارتباط ژنتیكی واقعی بین آدم و نژاد مخلوقات پیش از آدم وجود نداشته است. تمام مخلوقات شبه انسانی كه قبل ازآدم می زیسته‌اند، نه از نظر ژنتیكی اجداد آدم بوده اند و نه درعهد خدا با آدم ارتباط داشته‌اند. همانند بسیاری ازحیوانات پیش ازتاریخ، این مخلوقات شبه انسانی، قبل ازپیدایش آدم مرده اند.

به هر حال این عامل یعنی شباهت ساختار اسكلتی این انسانهای غارنشین به انسان مدرن به ندرت مربوط به این سؤال اساسی می شود كه آیا این انسان غارنشین دارای نفس واقعی انسانی یا شخصیت بوده است؟ معنی ضمنی پیدایش 1: 26- 27 این است كه خدا وقتی آدم را كه در زبان اصلی انسان معنی می دهد به وجود آورد، از نظر كیفی موجودی متفاوت را خلق نمود. آدم اولین انسانی بود كه به شباهت روحی خدا خلق شد. به مفهوم جدید كلمه، او اولین موجود زنده واولین مخلوق زنده ای بود كه دارای نفس یا روح و شباهت به خدا بود. از نظر علمی هم هیچ دلیلی برای رد این حقیقت وجود ندارد.

سؤال 5)  (پیدایش 1: 26- 27) " به شباهت خدا خلق شد "  یعنی چه؟

ملاحظات:

پیدایش 2: 7 می گوید خدا از خاك زمین انسان را بسرشت و در او حیات دمید و انسان موجود زنده شد. جسم انسان مانند بدن حیوانات شامل عناصری می شود كه در زمین یافت می شوند. با این وجود بر خلاف حیوانات كه به فرمان حیات بخش خدا آفریده شدند انسان به دست خدا شكل گرفت. انسان همانند حیوانات دم حیات را دریافت كرد (پیدایش 2: 7 ؛ 7: 22) برخلاف حیوانات كه با فرمان حیات بخش خدا به آنها حیات داده شد انسان مستقیماّ حیات را با دمیدن نفس خدا در بینی‌اش دریافت كرد. به این معنی كه خدا به انسان تنفس  بخشید و از این راه به او حیات داد.

اما پیدایش 1: 26- 27 می گوید كه خلقت انسان از این هم بسیار خاص تر است. خلقت انسان بخصوص با تصمیم خدای تثلیث شروع شد. " آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم " و سپس خدا انسان را به تصویر و یا شباهت خود آفرید. به  انسان طبیعتی روحانی داده شد كه همانند طبیعت خدا بود. او دارای ویژگیهای واقعی و شخصیتی خدا بود. او در ابعادی متفاوت مدلی از شخصیت خدا بود. از این لحاظ، انسان در خلقت بی مانند است. در خلقت هیچ موجود دیگری در كنار انسان دارای شباهت خدا نیست.

بدین ترتیب انسان دارای هستی جسمانی و روحانی است یا به عبارت ساده تر او دارای جسم و روح است. جسم انسان بسیار ویژه است زیرا خدا، به دست خود آن را شكل داد و روح انسان نیز در خلقت بی مانند است زیرا فقط انسان شباهت خدا را دارد.

پیدایش 1: ‌28- 29 می گوید كه خدا مستقیماّ با انسان حرف زد. این از مكاشفات اولیه خدا به انسان است. به این معنی كه انسان دارای توانایی شناخت خدا و برقراری ارتباط با او است. به علاوه خدا به انسان كار كنترل زمین و حكومت بر تمام مخلوقات زنده و استفاده از تمام گیاهان و درختان را سپرد. پس خدا آشكار می كند كه او زمین را برای انسان آفرید و انسان را ناظر خلقت خود ساخت.

نمونه هایی از كاربردهای امكان پذیر (اعتقادات) –  پیدایش 1: 1 - 2: 4 

• 1: 1 و 28  دو فصل اول  کتاب مقدس به ما نمی گویند كه چگونه و در چه مدت خدا هستی و سیاره زمین را خلق كرد بلكه شرح می دهند كه چه كسی همه چیز را خلق كرد و برای چه كسی آن را به وجود آورد یعنی برای انسانهایی كه به شباهت او خلق شدند.
• 1: ‌1- 2  خدا قبل از روز ششم خلقت آسمانها و زمین را آفریده بود. در طی روز ششم خلقت، خدا خلقت جهان را بخصوص با خلق و نظم دادن به همه چیز بر روی زمین كامل نمود.
• 1: 11 و21 و24  خدا این حقیقت را آشكار می كند كه شكل فعلی انواع مختلف حیوانات در كره زمین نه بر اثر تكامل بلكه در نتیجه آفرینش بوجود آمد.
• 1: 27- 28  هدف خدا این است كه زمین را با مردمانی به شباهت خود پر سازد.
• 1: 28  فرمان " فرهنگی " خدا به مردم این است كه باید از خلقت خدا مراقبت كنند.
• 1: 31  در زمان كامل شدن خلقت هنوز هیچ شرارتی در خلقت خدا وارد نشده بود. هرچه كه خدا ساخته بود بسیار نیكو بود.
• 2: 2- 3  خدا دوست دارد كه انسان شش روز كار كند و یك روز در هفته استراحت كند.
• 2: 4  دو فصل اول  کتاب مقدس یك داستان تخیلی از پیشینیان در مورد منشا چیزهای مختلف نیست بلكه تاریخ حقیقی خلقت است كه خدا به اولین انسانها آشكار نمود (پیدایش 2: 4 " شرح تاریخی آسمانها و زمین " است.)

نمونه هایی از كاربردهای شخصی

الف)  من مخلوق خاص خدا هستم. هم جسم و هم روح من نزد خدا بسیار با ارزش هستند. بنابراین هرگز نمی خواهم به خودم با دیده حقارت بنگرم از خودم متنفر باشم و یا خود را رد كنم. می خواهم از جسم و روح خودم به خوبی مواظبت كنم.

ب)  می خواهم وظیفه ای را كه خدا به من سپرده جدی بگیرم. به عنوان مخلوق خدا، می خواهم خدا را بشناسم و شباهت خود به او را به صورت شایسته ای حفظ كنم. می خواهم تفاوتهای میان مرد و زن را جدی بگیرم و می خواهم در محافظت از طبیعت نقش داشته باشم.

به دعا در گروههای دو یا سه نفره ادامه دهید. برای یكدیگر و مردم دنیا دعا كنید.

(سر گروه: رونوشت این تکلیف را بین اعضای گروه پخش كنید و یا آن را بخوانید تا همه آن را در دفتر یادداشت خود بنویسند.)

1 ـ    تعهد -  به انجام یکی از کاربردهای امکان پذیردراین درس متعهد شوید.

2 ـ    رازگاهان -  هر روز نیمی از یك فصل را از قسمت متی 15: 1- 18: 20 بخوانید. از روش حقیقت محبوب استفاده كنید و یادداشت بردارید.

3 ـ    حفظ کردن -  در باره این آیه جدید کتاب مقدس تعمق كنید و آن را حفظ نمایید:  اطمینان از گرفتن جواب دعا -  یوحنا 16: 24 (هر روز این آیه  و آیات حفظی قبلی را  مرور كنید.)

4 ـ    دعا -  در این هفته برای یك شخص یا موضوعی خاص دعا كنید و شاهد كار خدا در آن مورد باشید.
(مزمور 5: 3)

5 ـ    آموخته های جدید درمورد شاگردسازی  را  وارد دفتر(یا پوشه) خود كنید. از تمام یادداشت‌های خود در مورد  رازگاهان، آیات حفظی، بررسی کتاب مقدس و این تكلیف منزل یك دفتر(یا پوشه)  درست كنید.