درس ۱

 سر گروه‌: دعا کنید و اعضای گروه و نیز این درس را که راجع به موعظه ملکوت خدا است‌، به خداوند بسپارید.

به نوبت  و به طور خلاصه برکات یکی از رازگاهان خود را از قسمت مشخص شده (پیدایش ۲۲، ۲۴، ۲۷و ۲۸) با دیگران در میان بگذارید (یا از روی یادداشت‌های رازگاهان آن روز بخوانید). 

به کسی که برکاتش را بازگو می‌کند گوش دهید. به حرفهایش اهمیت دهید و او را بپذیرید، در مورد آنچه  در میان میگذارد، بحث نکنید.

            دو نفری تعمق، حفظ و مرور کنید: ورود به ملکوت - یوحنا ۳: ‌‌۳، ۵

            «مثل مرد زورآور» در متی ۱۲: ‌۲۹، مثلی است درباره «برقراری ملکوت خدا».

            مَثَل «داستانی است زمینی با معنایی آسمانی‌»؛ یا «توضیحی است مبتنی بر امور واقعی زندگی به‌منظور تعلیم حقیقتی روحانی‌.» عیسی از وقایع عادی و روزمره زندگی انسان استفاده می‌کرد تا اسرار ملکوت خدا را روشن سازد و مردم را با واقعیت وضعیتشان و نیازشان به احیا روبرو سازد.

            این مثل را با استفاده از شش رهنمود مربوط به مطالعه مثل‌ها بررسی خواهیم کرد (به ضمیمه ۱ در این کتاب رجوع کنید).

 بخوانید: متی ۱۲:‌ ۲۲-۳۷، مرقس ۳:‌ ۲۲-۳۰، و لوقا ۱۱: ‌۲۸-۲۹٫

در متی ۱۲:‌ ۲۸-۲۹ چنین آمده‌: «لیکن هر گاه به‌ روح خدا دیوها را اخراج می‌کنم‌، هرآینه ملکوت خدا به شما رسیده است‌. و چگونه کسی بتواند در خانه شخصی زورآور درآید و اسباب او را غارت کند، مگر آنکه اول آن زورآور را ببندد و سپس خانه او را تاراج کند.» و در لوقا ۱۱:‌ ۲۰-۲۲ آمده‌: «لیکن هرگاه به انگشت خدا دیوها را بیرون می‌کنم‌، هرآینه ملکوت خدا ناگهان بر شما آمده است‌. وقتی که مرد زورآور سلاح پوشیده خانه خود را نگاه دارد، اموال او محفوظ می‌باشد. اما چون شخصی زورآورتر از او آید، بر او غلبه یافته همه اسلحه او را که بدان اعتماد می‌داشت از او می‌گیرد و اموال او را تقسیم می‌کند.»

۱-  درک داستان طبیعی مَثَل‌

مقدمه: مَثَل‌ها با زبان مجازی بیان شده‌اند تا مفهومی روحانی را تشریح کنند. از این رو، نخست به بررسی واژگان و پیشینه فرهنگی و تاریخی داستان می‌پردازیم‌.

گفتگو کنید: چه عناصری در داستان مطابق واقعیات زندگی روزمره‌اند؟

ملاحظات:

            الف‌)  «هر مملکتی که بر ضد خود تجزیه شود» نابود خواهد شد، و هر شهر یا خانه‌ای که دچار اختلاف و چنددستگی شود، پایدار نخواهد ماند.  این واقعیتی بدیهی است و نیاز به توضیح بیشتر ندارد. تاریخ پر است از شرح‌حال کشورهایی که بر اثر جنگ داخلی باعث نابودی خود شده‌اند. در این مورد نیز که چطور اختلافات و درگیریهای داخلی موجب گردیده خانواده‌ها از هم بپاشند، کتابهای بسیار نگاشته شده است‌.

            ب‌)  «دزدی که وارد خانه شخص زورآوری شود» نخست صاحبخانه را می‌بندد و آنگاه وسایل خانه را به سرقت می‌برد.  در تمام دنیا چنین است‌، و بنابراین این نیز واقعیتی بدیهی است‌. این مثل‌، داستانی است مطابق واقعیات زندگی روزمره‌، و دارای عناصری است که می‌تواند در هر جای دنیا اتفاق بیفتد.

۲-  بررسی چارچوب آنی مَثَل و تعیین عناصر آن‌

مقدمه‌: چارچوب شامل «زمینه‌» مَثَل و «توضیح یا کاربردِ» آن می‌گردد. زمینه مثل ممکن است بیانگر این نکته باشد که مثل به چه مناسبتی گفته شده‌، یا اینکه شرایط به‌هنگام گفته شدن آن به چه صورت بوده است‌. زمینه معمولاً قبل از مثل یافت می‌شود  و توضیح یا کاربرد، بعد از مثل‌.

کشف و گفتگو کنید: زمینه‌، داستان‌، و توضیح یا کاربرد مَثَل چیست‌؟

ملاحظات:

الف‌)  زمینه این داستان‌، در متی ۱۲: ‌۲۲-۲۴ یافت می‌شود.

۱)  معجزه‌.  عیسی در این قسمت نیز مانند آنچه در متی ۱۲: ‌۲،۱۰،۱۴ می‌بینیم‌، کماکان در بین مخالفان‌، بویژه فریسیان و علمای شریعت است‌. مردم شخص دیوزده‌ای را نزد او آورده بودند که علاوه بر دیوزدگی‌، گنگ و نابینا نیز بود. اما عیسی او را شفا داد بطوریکه دیگر نه دیوزده بود، نه گنگ و نابینا. این معجزه عیسی بر ناظران تأثیر عمیقی گذاشت و آنان «به حیرت افتادند». به عبارت دیگر، این معجزه خارق‌العاده آنان را در بهت و حیرت فرو برد و به وحشتشان انداخت‌.

۲)  مسیح موعود.  اگرچه بسیاری از مردم متقاعد شده بودند که این عیسی همان مسیحای موعود است‌، جرأت نداشتند این را علناً بگویند، زیرا از فریسیان که دشمن قسم‌خورده عیسی بودند می‌ترسیدند. بنابراین در همه جا از هم می‌پرسیدند: «آیا این شخص پسر داود است‌؟» عنوان «پسر داود» در طی خدمت عیسی در این جهان‌، به‌عنوان مترادفی برای لقب «مسیحا» به‌کار می‌رفت‌. پایه و اساس چنین انتظاری بر دوم سموئیل ۷ : ‌۱۲-۱۴ و اول تواریخ ۱۷: ‌۱۱-۱۴ استوار بود که در آن ناتان نبی پیشگویی کرده بود که کسی از نسل داود ظهور خواهد کرد و پادشاهی خود را تا ابد در ملکوت خدا بر پا خواهد داشت (ر.ش‌. متی ۲۱: ‌۱۵-۱۶). اما مردم بدرستی نمی‌دانستند باید منتظر چه نوع مسیحایی باشند. آیا او صرفاً آنان را از مشکلات زمینی چون بیماری و مرض می‌رهاند؟ یا اینکه از ظلم و جور سیاسی و نظامی روم نجاتشان می‌داد اما نه از گناه‌؟ بسیاری از مردم‌، و تا حدی حتی خود شاگردان عیسی‌، درک درستی راجع به مسیحای موعود که قرار بود بیاید نداشتند. او را بیشتر پادشاه زمینی اسرائیل تصور می‌کردند تا یک پادشاه آسمانی (متی ۲۰: ۲۱ ، لوقا ۱۹: ‌۴۱-۴۲، یوحنا ۶: ۱۵، ۲۶،۳۰،۳۵، اعمال ۱: ۶).

۳)  اتهام‌.  بااینحال‌، این مسأله که آیا عیسی همان مسیحای موعود هست یا نه‌، برای فریسیان و علمای شریعت حکم سمّ را داشت‌. علمای شریعت از اورشلیم آمده بودند صرفاً برای اینکه در سخنان و اعمال عیسی بهانه‌ای بیابند و بدین ترتیب او را بدام بیندازند (مرقس ۳: ‌۲۲). از این رو به عیسی حمله کردند. نخست او را مستقیماً خطاب قرار دادند و متهمش کردند به اینکه مقررات روز سَبَت را زیر پا گذاشته است (متی ۱۲: ‌۲،۱۰)، و حال نیز پشت سر او به وی تهمت می‌زدند و می‌گفتند دیوها را به قدرت شیطان بیرون می‌راند.

«بعلزبوب‌» خدای عقرون (دوم پادشاهان ۱: ‌۱-۶) و «خداوند مگسِ لاشه مردار» بود، و معتقد بودند در برابر چنین مگسهایی از مردم محافظت می‌کند. او در عهدجدید «بعلزبول‌» خوانده می‌شود، که احتمالاً به معنای «خداوند زباله یا مدفوع حیوان‌» است و به‌عنوان تحقیر به‌کار می‌رفت‌. این نام - چنانکه از مقایسه متی ۱۲:‌ ۲۴-۲۷ با متی ۹:‌ ۳۴ بر می‌آید- در عهدجدید بی‌تردید به «رئیس دیوها» (یعنی ابلیس‌) اشاره دارد. بدین ترتیب می‌بینیم که فریسیان چه تهمت زشتی به عیسی می‌زدند. مخالفان عیسی شیطان را صرفاً روحی پلید که از خارج بر عیسی اعمال نفوذ می‌کند نمی‌دانستند، بلکه می‌گفتند شیطان در وجود خود عیسی لانه کرده و در روح او حضور دارد. می‌گفتند عیسی روح پلید دارد (مرقس ۳:‌ ۳۰، یوحنا ۸: ۴۸)، و حتی تا بدانجا پیش رفتند که ادعا کردند او خود شیطان است (متی ۱۰:‌ ۲۵). مخالفان عیسی از آن رو به او تهمت می‌زدند که به شخصیت و خدمت پربار او حسادت می‌کردند. این واقعیت که روز به روز از شمار پیروان آنان کاسته می‌شد و نفوذ خود را بر مردم از دست می‌دادند، برای آنان غیرقابل تحمل بود.

ب‌)  داستان این مثل در متی ۱۲:‌ ۲۵ و ۲۹ یافت می‌شود.

پ‌)  توضیح یا کاربرد ِ  این مثل در متی ۱۲:‌ ۲۹-۳۷ یافت می‌شود. عیسی در اینجا به تهمتِ دروغ فریسیان پاسخ می‌دهد.

۱)  متی ۱۲:‌ ۲۵-۲۶٫ «تهمتی که به عیسی زده‌اند پوچ و بی‌اساس است‌.» عیسی می‌گوید این تصور که شیطان به ضد ملکوت خود بپا خیزد و کمر به نابودی مریدان خودش بندد، تصوری پوچ و واهی است. شیطان هیچگاه با خود مخالفت نمی‌کند، چه در غیر اینصورت کار خودش را نابود خواهد ساخت‌.

۲)  متی ۱۲:‌ ۲۷٫ «تهمتی که به عیسی زده‌اند، تناقض‌گویی است‌.» عیسی می‌فرماید که مریدان خودِ فریسیان (همان «پسران فریسیان‌») گواه بر آنند که ادعای ایشان باطل است‌. این یهودیان ادعا می‌کردند این قدرت را دارند که دیوها را به اسم خدا اخراج کنند. از متی ۷:‌ ۲۲ چنین بر می‌آید که آنان براستی چنین قدرتی داشتند و اینکه آیا واقعاً دست به اخراج ارواح می‌زدند یا نه‌، ربطی به بحث ما ندارد. حال اگر می‌گفتند عیسی به قدرت شیطان دیوها را بیرون می‌راند، با این گفته در واقع خودشان را محکوم می‌کردند. و اگر هم می‌گفتند که دیوها تنها به قدرت خدا اخراج می‌شوند، با این گفته معلمانشان یعنی فریسیان را محکوم می‌ساختند. بنابراین در هر دو صورت‌، ادعای مریدان فریسیان برای خود فریسیان مایه بسی سرافکندگی می‌بود.

۳)  متی ۱۲:‌ ۲۸-۳۰٫ «تهمتی که به عیسی زده‌اند، حقیقت را مخدوش می‌سازد و وارونه جلوه می‌دهد.» عیسی می‌فرماید که تهمت دروغ فریسیان در واقع سرپوش گذاشتن بر حقیقت است‌. حقیقت این است که او دیوها را نه به قدرت شیطان‌، بلکه به قدرت روح خدا (یعنی روح‌القدس‌، ۱۲:‌ ۳۲) بیرون می‌راند. عیسی از زمان آغاز رسالت خود پیوسته بیماران را شفا می‌داد، جذامیان را طاهر می‌ساخت‌، مردگان را زنده می‌کرد، گناهان را می‌بخشید، دروغهای مخالفانش را فاش می‌نمود، و پیام انجیل را به همگان اعلام می‌داشت‌. او دیوها را در این چارچوب اخراج می‌کرد. این واقعیت که او نمایندگان شیطان را بیرون می‌راند، نشاندهنده آسیب‌پذیر بودنِ ملکوت شیطان است‌. عیسی چنین تعلیم می‌دهد که این واقعیت که ملکوت شیطان در حال فروپاشی است‌، خود گواه آن است که ملکوت خدا در میان آنان حضور دارد. او می‌گوید «اگر به روح خدا دیوها را اخراج می‌کنم‌، هرآینه ملکوت خدا بر شما رسیده است‌».

منظور از «ملکوت خدا»، پادشاهی یا حکومت کامل خدا است از طریق عیسی مسیح بر همه چیز و همه افراد‌. همین ملکوت یا پادشاهی او است که بیش از هر چیز دیگر در قلوب و زندگی قوم خاص او عمل می‌کند و متجلی است‌. ملکوت خدا خود را نخست در قالب نجات ایمانداران و استقرارشان بر زمین به‌عنوان کلیسا نشان می‌دهد و سرانجام خود را با نجات کامل آنان و استقرار کاملِ آسمان و زمین جدید به نمایان میسازد.

عیسی می‌فرماید که ملکوت خدا در حال پیروزی بر قلمرو شیطان است‌. ملکوت خدا واقعیتی کنونی است‌، و نه صرفاً واقعیتی مربوط به آینده‌. این واقعیت روز به روز کامل و کامل‌تر می‌شود، تا آنگاه که سرانجام به‌هنگام بازگشت عیسی مسیح به‌شکل استقرار آسمان و زمین جدید به کمال برسد.

عیسی در تمام طول رسالتش در این دنیا، از طریق سخنان و اعمال خود مردمی را که شیطان متعلق به خود می‌دانست و به‌گونه‌ای مخرب بر آنان اعمال نفوذ می‌کرد، از چنگال وی می‌رهاند (دانیال ۱۰:‌ ۱۳و۲۰، لوقا ۴: ‌۵-۷، ۱۳:‌ ۱۶). عیسی به‌واسطه جسم شدنش‌، پیروزی‌اش بر شیطان در بیابانِ وسوسه‌ها، سخنان مقتدرانه و پرصلابتش که قدرت داشت دیوها را بیرون براند، و خلاصه از طریق تمام کارهایی که بر روی زمین انجام داد، نشان داد که هدفش از آمدن به این دنیا، بستنِ شیطان است‌. بسته شدنِ شیطان و در نتیجه محدود شدنِ قدرت و نفوذ او، سرانجام با مرگ عیسی بر صلیب (یوحنا ۱۲:‌ ۳۱-۳۲، کولسیان ۲:‌ ۱۵)، و نیز با قیام‌، صعود، و نشستنش بر تخت در آسمان (مکاشفه: ۹: ۵-۱۲)، کامل گشت‌. بنابراین‌، عیسی مسیح و پیروانش از هنگام آمدن او به این جهان تا تقریباً بازگشت او، «اسباب‌» یا وسایل خانه شیطان را که همانا جسم و جان مردمی است که به مسیح ایمان ندارند، از او می‌ربایند. «بستنِ» شیطان نیز از طریق شفای بیماران و موعظه حقیقت صورت می‌گیرد.

در این نبرد بین مسیح و شیطان‌، نمی‌توان بی‌طرف بود. تنها دو امپراطوری عظیم وجود دارد: یکی ملکوت خدا که عیسی مسیح پادشاه آن است‌، و دیگری پادشاهی شریران و بدکارانِ این دنیا که شیطان صرفاً بر آن ریاست دارد (لوقا ۴:‌ ۵-۸؛ کولسیان ۱:‌ ۱۳؛ اول یوحنا ۳: ‌۷-۱۰). همه ابناء بشر بدون استثنا به یکی از این دو امپراطوری یا قلمرو تعلق دارند. به همین جهت‌، اگر کسی با مسیح ارتباط نزدیک و صمیمانه نداشته باشد، بر ضد او است‌. و اگر کسی در صف مریدان عیسی باشد، از دیگران نیز دعوت خواهد کرد تا پیرو او شوند. اما اگر بر ضد مسیح باشد، مردم را در همان وضعیت گمراه و گمگشته‌شان به حال خود رها خواهد کرد تا به‌راحتی طعمه شیطان شوند.

۴)  متی ۱۲: ‌۳۱-۳۲٫ «تهمتی که به عیسی زده‌اند، غیر قابل بخشش است‌.» عیسی می‌فرماید که کفرگویی بر ضد روح‌القدس هرگز بخشوده نخواهد شد.

عیسی آنگاه که می‌فرماید «هر گناه و کفری‌» که مردم مرتکب شوند بخشوده خواهد شد، واژه «کفر» را در مفهومی بسیار کلی به معنای «سخنان گستاخانه‌» بر ضد خدا یا انسان‌، و یا «بی‌حرمتی‌» و «ناسزاگویی‌» به نام مقدس خدا به‌کار می‌برد. به عنوان مثال‌، گناه زنا، ناراستی و قتلی که داود مرتکب شد، همگی قابل بخشش است (مزمور ۳۲ و ۵۱). گناهان بیشمار زنی که در لوقا فصل ۷ درباره‌اش می‌خوانیم نیز قابل بخشش است‌. طغیان و یاغی‌گری پسر گمشده (لوقا ۱۵:‌ ۱۳)، گناه پطرس که سه بار عیسی را انکار کرد (مرقس ۱۴:‌ ۷۱)، و گناه پولس که پیش از توبه‌اش با بی‌رحمی تمام به اذیت و آزار مسیحیان مشغول بود (اعمال ۲۶:‌ ۹-۱۱)، همگی قابل بخشایش‌اند. تمام این افراد واقعاً از گناه خود توبه کردند و پشیمان شدند. بخشیده شدن به این معنا است که فرد گنهکار براستی آماده است در مسیری که به بخشش منتهی می‌شود گام بردارد. برای کسی که دل خود را سخت نمی‌سازد بلکه به ندای روح‌القدس گوش می‌دهد، همیشه امکان بخشش وجود دارد.

اما برای کسی که به ضد روح‌القدس سخن می‌گوید، هیچ بخششی نیست‌. بنابراین وقتی عیسی می‌فرماید «هر که به روح‌القدس کفر گوید» بخشیده نخواهد شد، واژه «کفر» را در این معانی به‌کار می‌برد: «بی‌احترامی عمدی »، « نفرین کردن خدا»، «بی‌حرمتی عمدی نسبت به مقدسات‌»، یا «قائل شدنِ عمدی احترام و حرمتی که متعلق به خدا است‌، برای آنچه انسانی و غیرالهی است‌». کفر فریسیان این بود که کاری را که روح‌القدس از طریق عیسی مسیح انجام می‌داد، عمداً به شیطان نسبت می‌دادند.

فریسیان مدام در گناه خود جلوتر می‌رفتند: نخست نشست و برخاست عیسی با گنهکاران و باجگیران را زیر سؤال بردند (متی ۹: ‌۱۱). آنگاه علناً به او تهمت زدند که خلاف شریعت عمل می‌کند (متی ۱۲:‌ ۲). سپس مخفیانه توطئه کردند او را بکشند (متی ۱۲:‌ ۱۴)، و حال در حضور همه پشت سرش به او تهمت می‌زدند و می‌گفتند آنچه روح‌القدس انجام داده‌، در واقع کار شیطان بوده است (متی ۱۲:‌ ۲۴). این فریسیان به هیچ وجه بخاطر گناهانشان نادم و پشیمان نبودند. بجای آنکه توبه کنند، دلهای خود را سخت می‌کردند . بجای آنکه به گناهانشان اعتراف کنند، توطئه می‌چیدند عیسی را از بین ببرند. بدین ترتیب‌، آنان با سخت کردن دلشان که گناهی بزرگ و توجیه‌ناپذیر بود، موجبات محکومیت و نابودی خود را فراهم ساختند. گناه آنان غیرقابل بخشش بود زیرا حاضر نبودند در مسیری که به بخشش منتهی می‌شود گام بردارند. برای یک دزد یا زناکار یا قاتل هنوز امید هست‌. اما برای کسی که پیوسته و لجوجانه دل خود را سخت می‌سازد ، هیچ امیدی نیست‌. و علت این است که چنین شخصی تصمیم گرفته به ندای الزام‌آور روح‌القدس گوش ندهد ؛ تصمیم گرفته گوش خود را بر ندای هشداردهنده روح‌القدس فرو بندد. به همین جهت خود را در مسیری قرار داده که عاقبت به جهنم منتهی می‌شود. او مرتکب گناهی شده «که به موت می‌انجامد» (اول یوحنا ۵:‌ ۱۶).

کتابمقدس از یک سو به ما هشدار می‌دهد که از خدای زنده دور نشویم‌. به ما هشدار می‌دهد که اگر پیوسته به بی‌ایمانی و شرارت ادامه دهیم و در این مسیر پیش رویم‌، این خطر وجود دارد که از خدای زنده دور افتیم (عبرانیان ۳:‌ ۱۲-۱۳، ۶:‌ ۴-۸). کتابمقدس هشدار می‌دهد که وقتی کسی تعمداً به گناه ادامه می‌دهد ، و به عیسی مسیح پشت می‌کند، و به روح مقدس و فیض‌بخش خدا توهین می‌نماید، جداً در معرض این خطر قرار دارد که به داوری هولناک خدا گرفتار شود (عبرانیان ۱۰:‌ ۲۶-۳۱). و اما از طرف دیگر، نباید چنین آیاتی را تحریف کرد و گفت که منظور از آنها این است که برای گناهانی که شخص پس از تعمید مرتکب می‌شود توبه بی‌تأثیر است‌.

برای هر که واقعاً از گناهان خود توبه کند – حتی با آنکه مرتکب شرم‌آورترین گناهان شده باشد- همیشه امید هست (اشعیا ۱: ۱۸، اول یوحنا ۱:‌ ۹). اگر کسی براستی می‌خواهد با خدا رابطه‌ای صحیح داشته باشد، می‌تواند بسوی خدا باز گردد. خدا هرگز کسی را که آماده است در مسیر بخشش گام بردارد و به ندای ملزم‌کننده روح‌القدس گوش فرا دهد، از خود نمی‌راند (یوحنا ۶:‌ ۳۷).

اما به مسیحیان هشدار داده شده که بی‌تفاوت نباشند. کفرگویی به ضد روح‌القدس‌، نتیجه پیشرفت تدریجی در گناه است. این پیشرفت تدریجی در گناه‌، با محزون ساختن روح‌القدس آغاز می‌شود. انسان وقتی گناه می‌ورزد، روح‌القدس را از خود محزون می‌سازد (افسسیان ۴:‌ ۳۰). اینکه لجوجانه حاضر نباشیم از گناهان خود توبه کنیم‌، باعث می‌شود رفته رفته در برابر روح‌القدس مقاومت کنیم (اعمال ۷:‌ ۵۱). و استمرار در مقاومت با روح‌القدس نیز به سرکوب کردن روح‌القدس (اول تسالونیکیان ۵:‌ ۱۹)، یا حتی کفرگویی به روح‌القدس منجر می‌شود (متی ۱۲:‌ ۳۱-۳۲). مسیحیان می‌توانند با توجه کردن به توصیه‌ای که در عبرانیان ۳:‌ ۷-۸ آمده‌، از ارتکاب گناهِ نابخشودنی اجتناب ورزند: «روح‌القدس می‌گوید، امروز اگر آواز او را می‌شنوید، دل خود را سخت مسازید.»

۵)  متی ۱۲:‌ ۳۳-۳۷٫ «تهمتی که به عیسی زدند، نشاندهنده شرارت و پلیدی متهم‌کنندگان او بود.» عیسی نشان می‌دهد که تهمت شرورانه فریسیان به او، در واقع نشاندهنده شخصیت واقعی خود آنها است‌. عیسی آنگاه که می‌گوید درخت را نیکو «گردانید» تا میوه‌اش نیکو باشد، یا درخت را بد و فاسد «سازید» تا میوه بد ببار آورد، منظورش این است که «در نظر داشته باشید» که تنها درخت نیکو می‌تواند میوه خوب دهد و تنها درخت بد است که نمی‌تواند میوه خوب ببار آورد. بنابراین انسان همان را در بیرون بروز می‌دهد که در درونش باشد. عیسی می‌گوید که همانطور که درخت را از میوه‌اش می‌شناسند، دل انسان و طبیعت واقعی او نیز از روی گفتار و کردارش مشخص می‌شود. میوه و درخت جزء جدایی‌ناپذیر یکدیگرند. گفتن اینکه کارهای عیسی‌، نظیر بیرون راندن دیوها، خوب است اما خودش بد است و دیوزده‌، چیزی جز تناقض‌گویی نیست‌. چنین چیزی غیرممکن است‌. عیسی پر از روح خدا است‌، و به همین جهت میوه و ثمرات نیکو از خود ظاهر می‌سازد. و درست عکس این مطلب در مورد فریسیان صادق است‌: آنان میوه بد می‌آورند، که کفرگویی از جمله آن است‌. و این ثابت می‌کند که دلهایشان مملو از شرارت است (متی ۷:‌ ۱۵-۲۰).

             دل انسان به خزانه یا مخزن تشبیه می‌شود. آنچه که او از این خزانه بیرون می‌آورد، خوب یا بد، ارزشمند یا بی‌ارزش‌، بسته به آن چیزی است که در درون این خزانه حمل می‌کند. عیسی تک تک ابناء بشر را مسؤولِ شخصیت‌، افکار و اعمال و گفتارشان می‌داند و از آنها حساب خواهد خواست (غلاطیان ۶:‌ ۵). اگرچه درست است که انسان نمی‌تواند به خودی خود دل خویش را عوض کند، اما بواسطه فیض خدا می‌تواند به‌سوی او بازگردد زیرا تنها خدا است که می‌تواند دل و زندگی انسان را احیا سازد. خدا همواره آماده و مشتاق است که هر آنچه را که از انسانها انتظار دارد، به آنان عطا فرماید. و اگر انسان عطایای خدا را دریافت نکند، مشکل در خودِ او است (متی ۷:‌ ۷، ۱۱:‌ ۲۸-۳۰). درست است که انسان تنها محض ایمان و توسط فیض خدا نجات می‌یابد، اما پس از نجات‌، ایمانش باید در گفتار و اعمالش دیده شود. اعمال و سخنان خود فرد است که میزان جلال آینده نجات‌یافتگان‌، یا مجازات آینده کسانی را که در مسیر هلاکتند، تعیین می‌کند.

۳-  تعیین جزئیات مربوط و نامربوط در مثل‌

مقدمه‌: قصد عیسی این نبود که تمامی جزئیاتِ مَثَل‌هایش دارای مفهوم روحانی باشند. جزئیاتِ مربوط یا اصلی در داستانِ مثل آن دسته از جزئیات هستند که درس اصلی مثل را استحکام می‌بخشند. بنابراین‌، نباید برای هر یک از جزئیات مثل‌، معنای روحانی مستقلی قائل شویم‌.

کشف و گفتگو کنید: کدامیک از جزئیاتِ این مَثَل واقعاً اصلی یا مربوط می‌باشند؟

ملاحظات:

الف‌)  «هر مملکتی که بر خود منقسم گردد، ویران شود و هر شهر یا خانه‌ای که بر خود منقسم گردد، برقرار نماند».  این قسمت از مثل به پیام اصلی مربوط است‌، زیرا می‌گوید که ملکوت یا پادشاهی خدا دچار چنددستگی نیست و بر ضد خود عمل نمی‌کند. بدین ترتیب این قسمت در جهت تقویت پیام اصلی مثل عمل می‌کند و بنابراین مربوط است‌. ملکوت خدا نه بر ضد خود، بلکه به ضد اهداف و کارهای ملکوت شیطان عمل می‌کند. درست همانطور که شیطان برخلاف ملکوت خود کاری نمی‌کند بلکه برخلاف ملکوت خدا، مسیح نیز در ضدیت با ملکوت شیطان عمل می‌کند و بر آن پیروز می‌شود.

ب‌)  «وارد شدن به خانه شخص زورآور و بستن وی‌».  این قسمت نیز در ارتباط با پیام اصلی است‌، زیرا عیسی شرح می‌دهد که یکی از اهداف آمدنش به این جهان این است که شخص زورآور را ببندد.(عبرانیان ۲: ۱۴، اول یوحنا ۳: ۸) عیسی مسیح، شیطان و دیوهای او را می‌بندد، بدین معنا که دیگر نمی‌توانند ملت‌ها را فریب دهند و مانع از آن شوند که مردم ملل مختلف پیام انجیل را شنیده‌، بدان ایمان آورند (یوحنا ۱۲:‌ ۳۱-۳۲، مکاشفه ۲۰:‌ ۱-۳).

پ)  «غارت کردن اسباب خانه شخص زورآور».  این قسمت نیز در راستای پیام اصلی است‌، زیرا در یوحنا ۱۲:‌ ۳۰-۳۳ و کولسیان ۱:‌ ۱۳ چنین تعلیم داده شده که عیسی مسیح بسیاری از مردم را از تمام ملل دنیا از زیر سلطه ملکوت شیطان می‌رباید و آنها را به ملکوت خود می‌آورد.

۴-  تشخیص پیام اصلی مثل‌

مقدمه‌: پیام اصلی مثل را می‌توان یا در توضیح یا کاربرد مثل یافت‌، یا از خودِ داستان‌. از روشی که خودِ عیسی برای توضیح یا کاربرد مثل به‌کار برد، می‌توانیم پی ببریم که مثل را چگونه باید تفسیر کنیم‌. هر مثل معمولاً فقط یک داستان اصلی یا یک نکته اصلی دارد. بنابراین‌، نباید در پی این باشیم که یک حقیقت روحانی از هر یک از جزئیات مثل بیابیم‌، بلکه باید به‌دنبال درس اصلی مثل باشیم‌.

گفتگو کنید: پیام اصلی این مثل چیست‌؟

ملاحظات: مثلِ «بستن مرد زورآور» در متی ۱۲:‌ ۲۹ درباره « استقرار ملکوت خدا » است‌. پیام اصلی مثل این است‌: « پیروزی عیسی بر شیطان نشان می‌دهد که ملکوت خدا با آمدن عیسی به این جهان آغاز شده است‌. بدین ترتیب می‌توان حضور ملکوت خدا را احساس کرد و دریافت که این ملکوت در حال غلبه بر قلمرو شیطان است .»

            «حتمی بودن آمدن پادشاهی خدا» یکی از ویژگی‌های اصلی ملکوت خدا است‌. کسانی که واقعاً به ملکوت خدا تعلق دارند، با این یقین زندگی می‌کنند که ملکوت خدا با آمدن عیسی مسیح به این دنیا آغاز شده و او بر تختِ کائنات سلطنت می‌کند. آنان یقین دارند که حضور ملکوت خدا روی این زمین تا هنگام بازگشت مسیح پابرجا است. با بازگشت مسیح‌، ملکوت خدا به‌طور کامل متجلی خواهد شد.

            یکی از تعالیم اصلی در عهدعتیق‌، آمدن ملکوت خدا در آینده است (دانیال ۲ و ۷). دانیال ۲:‌ ۴۴ می‌فرماید: «در ایام این پادشاهان‌، خدای آسمانها سلطنتی را که تا ابدالآباد زایل نشود بر پا خواهد نمود، و این سلطنت به قومی دیگر منتقل نخواهد شد، بلکه تمامی آن سلطنت‌ها را خرد کرده‌، مغلوب خواهد ساخت و خودش تا ابدالآباد استوار خواهد ماند.» دانیال ۷:‌ ۱۳-۱۴ نیز راجع به کسی است «مِثلِ پسر انسان‌، که با ابرهای آسمان می‌آید و نزد قدیم‌الایام رسیده‌، او را به حضور وی می‌آورند. و سلطنت و جلال و ملکوت به او داده شد تا جمیع قومها و امتها و زبانها او را خدمت نمایند. سلطنت او، سلطنت جاودانی و بی‌زوال است و ملکوت او زایل نخواهد شد.»

            یکی از تعالیم اصلی در عهدجدید این است که ملکوت خدا فرا رسیده است و از هم‌اکنون واقعیتی فعلی است‌. عیسی مسیح هنگامی که بر زمین بود، رسالت خود را با این گفته آغاز نمود که «زمان موعود فرا رسیده و ملکوت خدا نزدیک است‌. پس توبه کنید و به انجیل ایمان بیاورید» (مرقس ۱:‌ ۱۵). عیسی در مدتی که بر زمین بود، شیطان و ملکوت تاریکی او را طی نبردی کیهانی مغلوب ساخت و بر آن پیروز گشت (یوحنا ۱۲:‌ ۳۱-۳۲، کولسیان ۲:‌ ۱۵).

            بار اول که عیسی به این جهان آمد، کار استقرار ملکوت خدا را آغاز نمود . در تمام دوران مابین ظهور اولیه عیسی و بازگشت او، نبردی روحانی در حال وقوع است‌. شیطان (مکاشفه ۱۲) و ایادی‌اش (دجال‌های سیاسی و انبیای دروغین در مکاشفه ۱۳، و فاحشه‌های عظیم مکاشفه فصل ۱۷) با مسیح در حال جنگند. اما مسیح عاقبت بر آنها پیروز خواهد شد، زیرا او رب‌الارباب و شاه شاهان است (مکاشفه ۱۷:‌ ۱۴). تمام مسیحیان واقعی نیز در این نبرد روحانی سهیمند. آنان نیز بواسطه کفاره مسیح بر صلیب و موعظه انجیل‌، بر شیطان و ایادی‌اش پیروز خواهند شد (افسسیان ۶:‌ ۱۰-۱۳، مکاشفه ۱۲:‌ ۱۰-۱۱). عیسی مسیح در حال حاضر پادشاهِ پادشاهی خدا است (متی  ۲۸: ۱۸، افسسیان ۱:‌ ۲۰-۲۲، فیلیپیان ۲:‌ ۹-۱۱، مکاشفه ۱: ۵، ۱۹:‌ ۱۶). شهروندان حقیقی ملکوت خدا آنانند که عیسی مسیح را به‌عنوان نجات‌دهنده خود پذیرفته‌اند و زندگی‌شان را کاملاً به عیسی مسیح سپرده‌اند و او خداوند و پادشاه آنها است (کولسیان ۱:‌ ۱۳، اول قرنتیان ۱۲:‌ ۳). مسیح و مسیحیان به اتفاق هم (متی ۱۲:‌ ۳۰) وسایل خانه شیطان را که همانا جانهای مردمی است که هنوز زیر سلطه اویند، تاراج می‌کنند. مسیحیان با دعاهای خود و اعلان پیام انجیل‌، این جانهای گمشده را از چنگال شیطان می‌ربایند (متی ۱۲:‌ ۲۹، اعمال ۲۶: ۱۸، مکاشفه ۱۲:‌ ۱۰-۱۱). ملکوت خدا با ظهور اولیه مسیح بر این زمین آغاز گردید، و با ظهور ثانوی‌اش به کمال خواهد رسید و بطور کامل بر زمین برقرار خواهد شد (متی ۲۵:‌ ۳۴، افسسیان ۱:‌ ۱۰، اول قرنتیان ۱۵: ۲۸، مکاشفه ۱۱:‌ ۱۵).

۵-  مقایسه مَثَل با قسمتهای مشابه و متضاد در کتابمقدس‌

مقدمه‌: بعضی از مثل‌ها مشابه یکدیگرند و قابل مقایسه می‌باشند. اما حقیقت موجود در تمام مثل‌ها با حقیقتی که در سایر قسمت‌های کتابمقدس تعلیم داده شده‌، یا دارای تشابه است یا تضاد. سعی کنید مهم‌ترین قسمت‌های قابل مقایسه را که ما را در تفسیر مثل یاری می‌دهند، بیابید. همیشه تفسیر مثل را با تعلیم مستقیم و واضح کتابمقدس محک بزنید.

بخوانید: اول یوحنا ۳: ۸، لوقا ۱۰:‌ ۱۸-۲۰، یوحنا ۱۲:‌ ۳۱-۳۲، کولسیان ۱:‌ ۱۳، ۲: ‌۱۵، مکاشفه ۱۲:‌ ۵-۱۲ و ۲۰:‌ ۱-۳٫

کشف و گفتگو کنید: عهدجدید در خصوص بستن شیطان چه تعلیم می‌دهد؟

ملاحظات:

الف‌)  در دوران عهدعتیق‌.

در سراسر دوران عهدعتیق‌، نجات و رهایی عمدتاً مخصوص یهودیان بود و سایر ملل در تاریکی به‌سر می‌بردند و اسیر شیطان بودند (دانیال ۱۰:‌ ۱۳،۲۰-۲۱)، بدین معنا که خدا اجازه می‌داد ملت‌های غیریهود به راه خود بروند (اعمال ۱۴:‌ ۱۶، دوم قرنتیان ۴:‌ ۴). در همین مفهوم بود که شیطان امت‌ها را «فریب می‌داد». منتهی خدا از همان دوران عهدعتیق پیشاپیش به مسیح وعده داده بود که «امتها را به تو به میراث خواهم داد و اقصای زمین را ملک تو خواهم گردانید» (پیدایش ۱۲:‌ ۳، مزمور ۲: ۸، ۷۲:‌ ۸-۱۱،۱۷). انبیا نیز پیشگویی کردند که مسیح موعود «نور امتها خواهد بود و نجات خدا را تا اقصای زمین خواهد رسانید» (اشعیا ۴۹:‌ ۶). بنابراین تاریکی روحانی که امتها بعلت فریب شیطان در آن به‌سر می‌بردند، قرار نبود تا ابد ادامه یابد.

ب‌)  در دوران عهدجدید.

مسیح بار اول که به این جهان آمد، هدفش آشکارا این بود که «اعمالِ ابلیس را باطل سازد» (عبرانیان ۲: ۱۴، اول یوحنا ۳: ۸). او آمد تا شیطان را «ببندد» (متی ۱۲:‌ ۲۹ و مکاشفه ۲۰:‌ ۱-۳). عیسی مسیح در متی ۱۲:‌ ۲۹ می‌فرماید: «چگونه کسی بتواند در خانه شخصی زورآور درآید و اسباب او را غارت کند، مگر آنکه اول آن زورآور را ببندد و سپس خانه او را تاراج کند». در زبان اصلی‌، همین واژه «بستن‌» که در متی ۱۲:‌ ۲۹ به‌کار رفته‌، در مکاشفه ۲۰:‌ ۲ نیز آمده است‌.

به معنی تحت کنترل در آوردن و محدود کردن قدرت شریرانه اوست بطوریکه دیگر نمیتواند آنچه را که قبلاً انجام میداد انجام دهد یعنی بازداشتن ملل جهان از شنیدن خبرهای خوش از خدای کتاب مقدس و نجات بافتن و شهروند ملکوت خدا شدن.

            ۱)  مسیح با پیروز شدن بر وسوسه‌های شیطان در بیابان‌، شیطان را بست (متی ۴:‌ ۱-۱۱).

۲)  مسیح با بیرون راندن ارواح پلید از دیوزدگان‌، شیطان را بست‌.  او به پیروانش نیز این قدرت را داد که شیطان را ببندند و ارواح پلید را اخراج کنند. عیسی این شکست شیطان را در لوقا ۱۰: ۱۸ چنین توصیف می‌کند: «شیطان را دیدم که چون برق از آسمان می‌افتد. اینک شما را قوّت می‌بخشم ... که تمامی قوّت دشمن را پایمال کنید و چیزی به شما ضرر هرگز نخواهد رسانید. ولی از این شادی نکنید که ارواح اطاعت شما می‌کنند، بلکه بیشتر شاد باشید که نامهای شما در آسمان مرقوم است‌». عیسی در واقع می‌گفت که وقتی شاگردانش مشغول اخراج ارواح پلید از مردم بودند، او ارباب آنها یعنی شیطان را دید که از موضع قدرتش در دنیا سرنگون می‌شد و سقوط می‌کرد. سقوط شیطان مانند «برق» ناگهانی و حیرت‌انگیز بود، زیرا شاگردان به هیچ وجه انتظار چنین پیروزی را نداشتند و حتی شاید خود شیطان نیز انتظار چنین شکستی را نداشت‌. آنچه به‌هنگام ظهور اولیه مسیح و آمدنش به این جهان آغاز شد، تا هنگام بازگشت او ادامه خواهد یافت‌. و در آن وقت‌، شیطان سرانجام بطور کامل و برای همیشه در جهنم مغلوب خواهد شد.

۳)  مسیح با مرگ‌، قیام‌، صعود و نشستنش بر تخت آسمان‌، شیطان را بست .  عیسی در یوحنا ۱۲:‌ ۳۱-۳۲ می‌گوید: «الحال زمان داوری این جهان است‌، و الآن رئیس این جهان بیرون افکنده می‌شود. و من اگر از زمین بلند کرده شوم‌، همه را بسوی خود خواهم کشید». عیسی در اینجا به مصلوب شدن‌، قیامش از مردگان‌، صعودش به آسمان و نشستنش بر تخت آسمان اشاره دارد. مرگ‌، قیام‌، صعود و به تخت نشستنِ مسیح به منزله «داوری دنیای شریر» است‌. «دنیای شریر» شامل کسانی است که با عیسی مخالف بودند، او را رد کردند، به وی خیانت ورزیدند، و محکومش نمودند - یعنی تمام مردم شریر و خدانشناسی که از خدا دورند.

مرگ‌، قیام‌، صعود و نشستنِ مسیح بر تختِ آسمان‌، همزمان به دو واقعه منجر می‌شود: بیرون رانده شدنِ شیطان‌، و کشیده شدنِ مردم بسوی مسیح‌. از یک طرف‌، عیسی مسیح شیطان را از قدرتی که بر مردم شریر این دنیا دارد ساقط می‌کند و او را بیرون می‌راند. شیطان هیچگاه پادشاه تمام این دنیا نبوده و ادعایی نیز که در لوقا ۴:‌ ۵-۶ می‌کند، دروغی بیش نیست (یوحنا ۸: ۴۴). او حداکثر صرفاً رئیس مردمان شریرِ این دنیا است‌. این ریاست و قلمروِ شریرِ شیطان در قیاس با پادشاهی مطلق عیسی مسیح بر کل کائنات به مراتب پایینتر و دون‌مرتبه‌تر است (متی ۲۸: ۱۸). و اما از سوی دیگر، عیسی مسیح تمام مردم را بسوی خود می‌کشد. او بواسطه قربانی کفاره‌کننده‌ای که انجام داد، بسیاری را به‌سوی خود «می‌کشد». منظور از «کشیدن‌» در اینجا، کشیدن زندگی درونی مردم است‌، جذب کردن‌، صید کردن‌، یا گردآوردن و جمع نمودن آنها است (یوحنا ۶:‌ ۴۴، ۱۲:‌ ۳۲). این دو واقعه پیوسته در کنار هم رخ می‌دهند. عیسی مسیح آنگاه که مردم را از هر قوم و ملتی بسوی خود می‌کشد، با اینکار شیطان را از موضع قدرت و نفوذی که بر این امتها دارد بیرون می‌راند. مسیح از طریق موعظه انجیل‌، مردم را از هر قوم و ملتی بسوی خود می‌کشد. مطابق کولسیان ۲:‌ ۱۵، مسیح با مرگش بر صلیب قدرتها و ریاساتی را که بر ضد او بودند خلع‌سلاح کرد و بر آنها غلبه نمود. در مکاشفه ۱۲:‌ ۵-۱۲ نیز می‌خوانیم که قیام‌، صعود و نشستنِ مسیح بر تختِ آسمان باعث شد شیطان و فرشتگان شریرش مغلوب گردند و از آسمان به زمین افکنده شوند.

بدین ترتیب می‌بینیم که بستن شیطان‌، خلع‌سلاح کردنِ او، سقوط او یا بیرون افکنده شدنش از آسمان‌، همگی مربوط به ظهور اولیه عیسی مسیح می‌باشند. عیسی مسیح بار اول که به این جهان آمد، به شخص زورآور حمله کرده‌، بر او غالب آمد، سلاحش را از او گرفت‌، و در حال تقسیم اموال او است (لوقا ۱۱:‌ ۲۲). شیطان در تمام این دوران‌، یعنی از زمان ظهور اولیه مسیح تا تقریباً بازگشت او، نفوذی محدود دارد. بدین معنا که نمی‌تواند جلوِ موعظه انجیل را بگیرد و مانع از آن شود که کلیسای مسیح در دنیا و نزد تمام اقوام و ملل گسترش یابد. به همین خاطر است که مکاشفه ۲۰: ۲-‌۳ می‌گوید شیطان برای مدت هزار سال بسته می‌شود تا نتواند هیچ قومی را فریب دهد. بسته شدن او به این معنا نیست که دیگر نمی‌تواند تأثیری مخرب بر دنیا داشته باشد، یا تمام مردم این دنیای شریر ایمان خواهند آورد و مسیحی خواهند شد، یا دنیای شریر کنونی به جامعه‌ای کامل و بی‌عیب و نقص تبدیل خواهد گشت‌. بلکه بسته شدن او صرفاً بدین معنا است که دیگر نمی‌تواند ملتها را فریب دهد. شیطان گرچه در اصل از هم‌اکنون دشمنی شکست‌خورده است‌، روشن است که خدا هنوز او را از عرصه زمین محو نساخته است‌. این امر مطابق مکاشفه ۲۰:‌ ۷-۱۵، به‌هنگام بازگشت مسیح و آغاز روز داوری نهایی رخ خواهد داد.

 ۶-  خلاصه تعالیم اصلی مثل‌

گفتگو کنید: تعالیم یا پیامهای اصلی مثل چیست‌؟ عیسی می‌خواهد چه چیزی را بدانیم یا به آن ایمان بیاوریم‌؛ او می‌خواهد که ما چه باشیم یا چه بکنیم‌؟

ملاحظات:

الف‌)  «ملکوت خدا از هنگام ظهور مسیح برقرار شده است‌.»  دوران عهد عتیق همراه با شریعت و انبیا با آمدن یحیی تعمید دهنده خاتمه میابد و عهد جدید با ظهور اولیه عیسی شروع  میشود (متی ۱۱: ۱۳). از آنهنگام به بعد ملکوت خدا با قدرت به پیش میرود و زورمندان با غیرت مالک آن میشوند. (متی ۱۱: ۱۲).

حضور ملکوت خدا از طریق معجزات و موعظه عیسی مسیح و رسولان پا برجا می‌شود و به اثبات می‌رسد. حضور ملکوت خدا را می‌توان به طرق زیر کماکان شاهد بود: انجیل به همه امتها موعظه می‌شود. مسیحیان در جوامع مختلف دنیا دست به «کارهای بزرگ‌» بسیاری می‌زنند (یوحنا ۱۴:‌ ۱۲). هر روزه میلیونها نفر از سراسر جهان از چنگال شیطان آزاد شده‌، بسوی مسیح می‌آیند. و زندگی عوض‌شده این مسیحیان خود گواه آن است که مسیح براستی پادشاه است‌. بسیاری از پیامهای عیسی مسیح در عهدجدید درباره ملکوت خدا است‌، ملکوتی که واقعیتی کنونی، واقعیتی رو به رشد، و واقعیتی است که در آینده به کمال خواهد رسید. عیسی مسیح راجع به ملکوت خدا بیش از پنجاه مثل بیان کرده است‌.

             ب‌)  «شیطان از هنگام ظهور مسیح بسته شده است‌.»  عیسی مسیح با مرگ‌، قیام‌، صعود و نشستنش بر تختِ آسمان‌، شیطان را «بسته است‌»، یعنی قدرت او را محدود ساخته تا دیگر نتواند ملتها را فریب دهد. شیطان در هیچ جای دنیا نمی‌تواند جلوِ موعظه انجیل را بگیرد. او نمی‌تواند مانع از استقرار کلیسای مسیح در بین تمام اقوام و ملتهای روی زمین شود. بااینحال‌، مسیح هنوز شیطان را از قلمرو زمین نرانده و بکلی نابود نساخته است‌. شیطان و ارواح شریر او هنوز هم قادرند به مردم روی زمین آسیب فراوان برسانند. به همین جهت‌، مسیحیان باید با توکل کامل بر عیسی مسیح‌، پیروزی او را بر شیطان هر روزه بر جنبه‌های مختلف زندگی خود بر این زمین پیاده کنند.

            مسیحیان بواسطه کار کفاره‌ای که مسیح بطور کامل بر صلیب انجام داد، و نیز از طریق موعظه انجیل (مکاشفه ۱۲:‌ ۱۱)، بر شیطان پیروز می‌شوند و کسانی را که تحت استیلای او هستند از چنگال او غارت می‌کنند. آنان با دعا، موعظه‌، تعلیم و انجام کارهای بزرگ در جامعه‌، شیطان را «می‌بندند» و کسانی را که زیر سلطه خود دارد از او «می‌ربایند».

            در این نبرد بین شیطان و مسیح‌، نمی‌توان بی‌طرف بود. هر که با عیسی مسیح نیست‌، بر ضد او است‌، و هر که با او جمع نکند، پراکنده می‌سازد. تمام مسیحیانی که با اعمال مسیحایی خود مردم را به داخل ملکوت خدا جمع می‌کنند، با مسیح هستند. اما تمام کسانی که دیگران را در همان وضعیت گمگشته‌شان به حال خود رها می‌کنند تا طعمه شیطان شوند، بر ضد مسیح اند.

به نوبت در تمام گروه یا درحالیکه به گروه‌های دو یا سه نفری تقسیم شده‌اید با دعا‌های کوتاه، حقایقی را که امروز یاد گرفته‌اید به حضور خدا بیاورید.

(سر گروه: رونوشت این تکلیف را بین اعضای گروه پخش کنید و یا آن را بخوانید تا همه آن را در دفتر یادداشت خود بنویسند.)

۱ -   تعهد -  نسبت به شاگردسازی و بنای کلیسا و موعظه ملکوت متعهد باشید.

برای یک فرد یا یک گروه موضوع « مثلِ بستن مرد زورآور» را موعظه کنید، تعلیم دهید یا بررسی نمایید.   

۲ -   رازگاهان -  هر روز نیمی از یک فصل از پیدایش ۳۲، ۳۷، ۳۹ و ۴۵ را بخوانید. از روش حقیقت محبوب استفاده کنید و یادداشت بردارید.

۳ -   حفظ کردن -  آیه حفظی جدید را که  (پذیرش بچه ها در ملکوت - لوقا ۱۸:‌ ۱۶-۱۷) است، مورد تعمق قرار داده و حفظ کنید. هر روز آخرین ۵ آیه حفظی قبلی را مرور کنید.

۴-    بررسی  کتاب مقدس -  درس بعدی بررسی  کتاب مقدس (رومیان ۱: ۱-۱۷) را در خانه آماده کنید. از روش ۵ قدم  بررسی کتاب مقدس استفاده کنید.

۵ -   دعا -  در این هفته برای شخص یا موضوعی مشخص دعا کنید و شاهد کار خدا در آن مورد باشید (مزمور ۵: ۳).

۶ -   آموخته های جدید مربوط به موعظه ملکوت  خدا را  وارد دفتر(یا پوشه) خود کنید. تمام یادداشت‌های خود در مورد رازگاهان، آیات حفظی، یادداشتهای تعلیمی و این تکلیف منزل را در دفتر خود بنویسید.