(T)     به برنامه دوره شاگردسازی از رادیو خوش آمدید. با کمک این مجموعه یاد خواهید گرفت که شاگرد عیسی مسیح شوید. یک معلم از کتاب مقدس به شما یاد خواهد داد که شاگرد عیسی دعا می کند. در حالیکه به این برنامه گوش می کنید آن را در دفترچه یادداشت خود یادداشت کنید و یا برنامه را ضبط کنید. عیسی می گوید، "بخواهید که به شما داده خواهد شد." (متی ۷: ۷) پولس می گوید، "پیوسته دعا کنید." (اول تسالونیکیان ۵: ۱۷) و یعقوب می گوید، "دعای مرد عادل، قدرت دارد و بسیار اثر بخش است." (یعقوب ۵: ۱۶). کتاب مقدس در مورد دعا تعالیم بسیار دارد. چهارمین مجموعه از تعالیم هشتگانه در مورد "تمرین دعا" است. چهار عنوان آن عبارتند از: "یک شاگرد برای دعا انگیزه پیدا می کند"، "یک شاگرد نسبت به جنبه فیزیکی دعا حساس است"، "یک شاگرد در دعا پافشاری می کند" و "یک شاگرد به تأثیرات دعا اعتقاد دارد." هر عنوان در دو بخش خواهد بود. امروز در این مورد یاد خواهیم گرفت، "یک شاگرد در دعا پافشاری می کند" – قسمت ۱٫ در قسمت اول بر مثل دوست بی رغبت در لوقا ۱۱، مثل قاضی بی انصاف در لوقا ۱۸ و بر مشکلات و همچنین مزایای پافشاری در دعا متمرکز خواهیم شد.

نکته ۱٫ مثل دوست بی رغبت

بیایید لوقا ۱۱: ۵-۸ را بخوانیم. "سپس تعلیم خود را درباره دعا ادامه داد و فرمود: فرض کنید که نیمه شب مهمانی از راه دور برای شما می رسد و شما چیزی برای خوردن در خانه ندارید. اجبارا در خانه دوستی را می زنید و از او سه قرص نان قرض می خواهید. او از داخل خانه جواب می دهد که با بچه هایش در رختخواب خوابیده است و نمی تواند برخیزد و به شما نان دهد. اما مطمئن باشید که حتی اگر از روی دوستی این کار را نکند اگر مدتی در بزنید در اثر پافشاری شما، برخواهد خاست و هر چه بخواهید به شما خواهد داد." این مثل در مورد سه نوع دوست است. شنونده عزیز شما آن دوست نیمه شب هستید. دیر وقت است ولی یکی از دوستان به صورت سر زده پشت در خانه شما و در احتیاج است. او از سفر خسته و گرسنه است. او از شما مهمان نوازی، غذا و جا و مکانی برای خوابیدن انتظار دارد. اما شما برای پذیرایی از مهمان آمادگی ندارید و غذایی در خانه نیست. در این مخمصه بزرگ به خانه یکی از دوستان ثروتمند خود رفته و از او می خواهید تا به شما چند قرص نان قرض بدهد و به او قول می دهید فردا سه قرص نان را به او برگردانید.

در این مثل عیسی مسیح تعلیم می دهد که در دعا برای دیگران اصرار کنید. هر مسیحی باید یک شفیع باشد. عیسی مسیح پنج قسمت دعای شفاعتی واقعی را به ما تعلیم می دهد"

یک. شفیع باید نیازهای ضروری را تشخیص دهد. دعای شفاعتی ریشه در این دارد که شما نیازهای ضروری اطرافیان خود را ببینید. دوست نیازمند گرسنه بود و چیزی برای خوردن نداشت. همچنین نمی توانست در آن وقت از شب نانی بخرد. اگر می خواهیم ببینیم که چطور برای دیگران دعا کنیم باید چشمان و قلب خود را بر روی نیازمندان اطرافمان باز کنیم. از نظر روحانی میلیونها غیر مسیحی هستند که در ظلمت گناه، جهل و بی تفاوتی زندگی می کنند و از نبودن نان حیات که عیسی مسیح است هلاک می شوند. به علاوه از نظر جسمانی نیز میلیون ها مسیحی در دنیا وجود دارند که سوء تغذیه دارند، فراموش شده و تحت جفا هستند و یا پژمرده اند و زندگی آنها بی ثمر است مانند گوسفندانی که شبان ندارند. بسیاری از این نیازمندان در اطراف ما و در شهر ما زندگی می کنند. هیچ چیز و هیچ چیز به جز دعا در حضور خدا برای کمک کردن به آنها فایده ندارد!

دو. شفیع بایستی نیازمندان را ایثار گرانه دوست داشته باشد. آن دوست نیمه شب، دوست خسته و گرسنه خود را نه تنها به خانه اش بلکه به درون قلبش داد. او عذر و بهانه نیاورد و نگفت "چیزی ندارم به تو بدهم." نه، بلکه در نیمه شب وقتی تمام مغازه ها بسته و همه در خواب بودند او از خانه بیرون رفت تا راهی برای کمک به دوست نیازمندش پیدا کند. او خواب و راحتی خانه گرمش را قربانی کرد. کتاب مقدس می گوید، "محبت، خودخواه نیست." محبت مسیحی، خود را به خاطر دیگران فراموش می کند. محبت مسیحی نیازهای سایرین را در نظر می گیرد و آنها را نیاز خود می داند. محبت، خوشی واقعی را در زندگی کردن و مردن به خاطر دیگران می بیند درست مانند مسیح. در اثر کمبود محبت است که ما در دعاهایمان بسیار کوتاهی می کنیم. محبت واقعی باید دعا کند.

سه. شفعیع باید ناتوانایی های خود را در کمک به دیگران درک کند. دوست نیمه شب بسیار مشتاق بود آنچه دوستش نیاز دارد به او بدهد اما اصلا چیزی برای بخشیدن نداشت! او هیچ امکانات و یا قدرتی برای بخشیدن نداشت. او خودش در موقعیت فقر و ناتوانی بود. او می دانست که نمی تواند به دوستش کمک کند همین باعث شد که از خانه بیرون رفته و التماس کند. او به دوست ثروتمندش فقر و ناتوانایی اش را اعتراف کرد. او گفت، "دوستم گرسنه است و چیزی ندارم جلوی او بگذارم." این حس ناتوانی اش بود که باعث شد شفاعت کند. آگاهی از اینکه "هیچ چیز ندارم!" شفاعت را پرقدرت می سازد. فقط اعتماد به اینکه برای نجات مردم از گناه و داوری، قدرت ماورایی خدا مورد نیاز است، ما را وا می دارد تا شفاعت کنیم. داشتن این احساس که تمام آنچه که می توانیم برای نجات مردم انجام دهیم کاملا ناکافی است ما را به شفاعت، تشویق می کند. دانستن این واقعیت که فقط خدا می تواند به مردم حیات ببخشد و آنها را رشد دهد باعث می شود که ما برویم و التماس کنیم. از نظر دوست نیمه شب شفاعت تنها امید برای یافتن کمک و تنها راه برای ابراز احساسات به دوست نیازمندش بود. این هشداری است به خادمینی که فکر می کنند می توانند با قدرت و حکمت خود خدمت کنند و همچنین تشویقی است برای خادمینی که احساس ضعف می کنند. ساده ترین و ضعیف ترین مسیحیان می توانند برای ریزش برکات خدای قادر مطلق دعا کنند.

چهار. شفیع باید ایمان داشته باشد که دوست ثروتمند می تواند و می خواهد کمک کند. آنچه دوست نیمه شب نداشت، دوست دیگری می توانست فراهم کند! دوست نیمه شب، دوست دیگری داشت که در همسایگی او زندگی می کرد و او می دانست که آنچه نیاز دارد دوست همسایه اش می تواند و می خواهد برطرف سازد. او مطمئن بود که اگر فقط بطلبد دریافت خواهد کرد. پس در نیمه شب به در خانه دوستش رفت و از او نان خواست. دوست ثروتمند او کسی نیست جز خدای قادر مطلق. او به همه مسیحیان بسیار نزدیک است. کتاب مقدس پر است از این وعده که خدا دعاهای ما را می شنود و او می تواند و می خواهد احتیاجات ما را برطرف سازد. شهادت بسیاری از مسیحیان نیز ما را تشویق می کند تا ایمان بیاوریم که به تنهایی نمی توانیم کاری برای نیازمندان انجام دهیم و خداست که می تواند به دعاهای ما پاسخ دهد.

پنج. شفیع باید با جسارت و پافشاری دعا کند. دوست نیمه شب، برای کمک به دوست ثروتمندش شفاعت می کند،  "ای دوست لطفا سه قرص نان به من بده!" ولی ایمان آن دوست با امتحانی ناگهانی و دور از انتظار مواجه شد: دوست ثروتمند او از کمک کردن خودداری می کند. دوست ثروتمند به او گفت، "نمی توانم بلند شوم و آنچه می خواهی به تو بدهم." قلب با محبت دوست نیمه شب چقدر این ناامیدی را پذیرفت؟ آن دوست تصمیم گرفت تسلیم این مشکل نشود. پس او باز هم درخواست خود را مطرح کرد. دوست نیازمندی دارم، تو به فراوانی داری و من هم دوست تو هستم؛ لطفا به من کمک کن! او رد شدن درخواست خود را نپذیرفت. در عوض با شجاعت و پافشاری آن را درخواست کرد. او باز هم در خانه دوستش را می زد و به طلبیدن درخواست خود ادامه داد. محبت او نسبت به دوست نیازمندش باید پیروز شود!

درس اصلی این مثل در آیه ۸ است، "اما مطمئن باشید که حتی اگر از روی دوستی این کار را نکند، اگر مدتی در بزنید در اثر پافشاری شما بر خواهد خاست و هر چه بخواهید به شما خواهد داد." کلمه پافشاری را بهتر است "بدون خجالت پافشاری کردن" و یا "بدون خجالت اصرار کردن" ترجمه کرد. این یعنی با جسارت چیزی را طلبید و بدون احساس شرمساری به طلبیدن آن ادامه داد. وقتی شفاعت می کنیم ممکن است احساس کنیم، در پاسخ خدا به انتظارات ما، مشکلات و تأخیری وجود دارد. انگار خدا می گوید، "چیزی ندارم به تو بدهم." وقتی این اتفاق می افتد اعتماد کردن به اینکه خدا دعای ما را می شنود شخت می شود. پس ایمانمان آزمایش می شود و باید استقامت و پایداری را یاد بگیریم. همانند ابراهیم در رومیان ۴: ۲۰ – ۲۱ ، ما نباید با بی ایمانی به وعده های خدا، بی ثبات شویم. با اعتقاد کامل به اینکه خدا قادر است وعده های خود را انجام دهد بایستی بطلبیم، بطلبیم و باز هم بطلبیم. این آن چیزی است که خدا از ما می خواهد. اعتماد ما به خدا آنقدر برای او با ارزش است که وقتی اعتماد کردن به او را تمرین می کنیم او هر کاری را برای تعلیم ما انجام خواهد داد. مبارک هستند مسیحیانی که خسته نمی شوند وقتی که خدا در پاسخ دعای آنها تأخیر می کند یا سکوت می کند یا ظاهرا از دادن پاسخ امتناع می کند. مبارکند مسیحیانی که ایمان دارند خدا می تواند وعده هایش را انجام دهد. چنین ایمانی پافشاری می کند و حتی اگر لازم باشد بدون خجالت مقاومت می کند و تا زمانی که به اندازه نیازش دریافت نکرده شکست نمی خورد.

شش. شفیع باید مطمئن باشد که دوست ثروتمندش به موقع به او کمک خواهد کرد. عیسی می گوید، "اما مطمئن باشید که حتی اگر از روی دوستی این کار را نکند اگر مدتی در بزنید در اثر پافشاری شما بر خواهد خاست و هر چه بخواهید به شما خواهد داد." اگر به امانت خدا ایمان بیاوریم پس وقتی برای دیگران در جستجوی کمک او هستیم شفاعت اولین کاری است که انجام خواهیم داد! پس شفاعت تنها کاری است که برای انجام آن هیچوقت کبود وقت پیدا نمی کنیم! شفاعت کار سختی است اما کاری امید بخش و شادی بخش است چون هر وقت شفاعت می کنیم می دانیم که خدا در وقت مناسب پاسخ آن را خواهد داد. ناامیدی غیر ممکن است چون عیسی می گوید، "و هر چه بخواهید به شما خواهد داد." وقتی که برای دعا صرف می کنید بیشتر ثمر می آورد تا زمانی که فقط صرف کار می کنید.

دعا کارتان را نیز مفید و همینطور موفقیت آمیز می کند. دعا هم راه را برای خدا باز می کند تا کار خود را در شما انجام دهد و هم راه را برای شما باز می کند. با دعا قدرت و حضور خدا را حفظ می کنید تا همراه شما باشد. راز کاری که ثمر بخش است در وهله اول این است که از خدا بگیریم و بعد به مردم بدهیم. بین ناتوانی ما و قدرت خدای قادر مطلق، شفاعت رابط مبارکی است. پس ویژگی های یک شفیع واقعی عبارتند از: او به قدرت دعا ایمان دارد، شهامت دارد که در مشکلات در طلبیدن خواسته خود پافشاری کند و اطمینان دارد که خدا در زمان خود پاسخ خواهد داد.

نکته ۲٫ مثل قاضی بی انصاف

اجازه بدهید لوقا ۱۸: ۱-۸ را بخوانیم. "روزی عیسی برای شاگردانش مثلی آورد تا نشان دهد که لازم است همیشه دعا کنند و تا جواب دعای خود را نگرفته اند از دعا کردن باز نایستند. پس چنین فرمود: در شهری یک قاضی بود که نه از خدا می ترسید و نه توجهی به مردم داشت. بیوه زنی از اهالی همان شهر دائما نزد او می آمد و از او می خواست که به شکایتش علیه کسی که به او ضرر رسانده بود رسیدگی کند. قاضی تا مدتی به شکایت او توجهی نکرد اما سرانجام از دست او به ستوه آمد و با خود گفت: با اینکه من نه از خدا می ترسم و نه از مردم اما چون این زن مایه دردسر من شده است بهتر است به شکایتش رسیدگی کنم تا اینقدر مزاحم من نشود. آنگاه عیسی خداوند فرمود: ببینید این قاضی بی انصاف چه می گوید! اگر چنین شخص بی انصافی راضی شود به داد مردم برسد آیا خدا به داد قوم خود که شبانه روز به درگاه او دعا و التماس می کنند نخواهد رسید؟ یقین بدانید که خیلی زود دعای ایشان را اجابت خواهد فرمود اما سؤال اینجاست که وقتی من مسیح این دنیا باز گردم، چند نفر را خواهم یافت که ایمان دارند و سرگرم دعا هستند؟"

در باب قبل عیسی به شاگردانش از زمان طولانی و سخت قبل از آمدن ثانویه اش سخت گفت. به جای اینکه مسیحیان شهامت خود را از دست بدهند باید در این زمان در دعا پافشاری کنند. عیسی برای اینکه درس استقامت در دعا را به شاگردانش یاد بدهد از تصویر قاضی ای بی انصاف استفاده می کند که ضد خدا و ضد مردم بود. او فقط به خودش توجه داشت. او قاضی ای بود که هیچ توجهی به عدالت نداشت و نسبت به ستمدیدگان هیچ همدردی از خود نشان نمی داد. زن بیوه تصویری است از یک شخص ستمدیده و ناامید. به علاوه نسبت به او بی عدالتی شده است. شاید کسی او را از مال اندکش و یا از حقش محروم کرده بود. زن بیوه به نزد قاضی رفت با این امید که ادعای او را تأیید کند و طبق عدالت حقش را به او بدهد ولی قاضی ستمگر با بی اعتنایی کاری برای او انجام نداد. زن بیوه با ناامیدی به خانه بازگشت چون می دانست حق با او بوده است. کمی بعد او باز هم همین کار را کرد ولی همین نتیجه را گرفت. او نخواست که تسلیم شود پس دوباره، دوباره و دوباره رفت و درخواست خود را با قاضی بی انصاف مطرح ساخت تا عدالت را اجرا کند. بالاخره قاضی به ستوه آمد و از مزاحمت او خسته شد. آن قاضی به وضوح می دانست که حق با آن بیوه زن است و همچنین می دانست که آن زن قادر نیست به او رشوه دهد و نفوذی هم در آن شهر ندارد. بالاخره آنچه او را از پا درآورد پافشاری بیوه زن بود. پس به او گفت، "بهتر است به شکایتش رسیدگی کنم تا اینقدر مزاحم من نشود."

پس عیسی این مثل را تعلیم داد. اگر قاضی بی انصاف با پافشاری و اصرار مجبور به عمل می شود چقدر هزاران بار بیشتر خدا، نسبت به مسیحیانی که در دعا پافشاری می کنند، آنچه درست است انجام می دهد؟ آیا خدای قادر مطلق و با محبت به ناامید کردن مسیحیان ادامه می دهد؟ - عیسی می گوید: نه. خدا سریعا عمل خواهد کرد و می داند که حق با آنهاست! این حقیقت باید ایمان ما را تقویت کند! خدا قطعا به مسیحیانی که در دعا پافشاری می کنند پاسخ خواهد داد! سپس عیسی این مثل را با دعوت به یک خود ارزیابی خاتمه می دهد، "وقتی پسر انسان بیاید، به دنبال این نوع ایمان خواهد بود یعنی ایمانی که در دعا پافشاری می کند مانند ایمان بیوه زن؟ عیسی می خواهد که همه ایمانداران خود را امتحان کنند که آیا واقعا ایمان دارند که اگر در دعا پافشاری کنند خدا سریع عمل خواهد کرد؟

نکته ۳٫ دشواری و امتیازات پافشاری

خداوند عیسی مسیح آنقدر اهمیت می داد که ما پافشاری در دعا را یاد بگیریم که دو مثل در مورد آن گفت. در هر دو مثل او به ما اجازه داد که یاد بگیریم دعا آسان نیست و بایستی منتظر مشکلاتی باشیم که فقط با پافشاری و استقامت در دعا قابل غلبه کردن می باشند.

یک. مشکل ممکن است به خاطر شفیع روی زمین باشد. در این مثل ها عیسی دشواری و مشکل را از جانب دوست ثروتمند بی تفاوت و قاضی بی انصاف نشان داد. آنها اشخاصی بی تفاوت و بی انصاف بودند! ولی در دعاهای ما دشواری و مشکلات به خاطر ما است نه به خاطر خدا. خدا بیش از هر پدر زمینی که مشتاق است به فرزندانش نان بدهد دوست دارد که همه چیزهای خوب را به کسانی بدهد که از او می طلبند. خدا خیلی سریعتر از داور بی انصاف در حق مسیحیان عدالت را انجام می دهد. پافشاری در دعا به خاطر این نیست که خدا نسبت به انجام کاری اشتیاق پیدا کند بلکه به این خاطر است که ما در ایمان و استقامت ساخته شویم. عیسی مسیح برای اینکه به ما درس پافشاری در دعا را بدهد نتوانست تصویری زمینی از پدری با محبت و یا دوستی مشتاق پیدا کند. به همین دلیل او از تصویر دوست بی تفاوت و قاضی بی انصاف استفاده کرد تا ما را تقویت کند و آن ایمانی را داشته باشیم که معتقد است استقامت و پایداری می تواند بر هر مانعی غالب آید.

در اشعیا ۵۹: ۲ می خوانیم، "اما گناهان شما باعث شده او با شما قطع رابطه کند و دعاهای شما را جواب ندهد." مشکل از جانب ما است. ما گناهکاریم و اشتیاق روحانی برای استقامت نداریم. اما در عین حال مشکلات ما در دعا کردن تبدیل به مشکل خدا در جواب دادن هم می شوند. اگر پاسخ سریع یا آسان به دعا به ما آسیب بزند، حکمت، عدالت و محبت خدا باعث می شود که او به ما پاسخی ندهد. وجود گناه در زندگی ما و نتایج آن چیزهایی هستند که باعث می شوند خدا بلافاصله به دعای ما پاسخ ندهد. نفوذ قدرت گناه در زندگی ما زندگی شخصی که برای او دعا می کنیم چیزی است که باعث تقلای ما در دعا می شود.

دو. مشکل ممکن است از جانب دنیای نامرئی باشد. در افسسیان ۶: ۱۲ نوشته شده، "بلکه ما با موجودات نامرئی می جنگیم که بر دنیای نامرئی حکومت می کنند یعنی بر موجودات شیطانی و فرمانروایان شرور تاریکی." در دنیای نامرئی نیز مشکلاتی برای غلبه کردن وجود دارد.

سه. وقتی خدا ما را تسخیر کند مشکل مغلوب خواهد شد. وقتی از خدا می خواهیم که این موانع آشکار و مخفی را بردارد پافشاری در دعا باعث می شود که در برابر خدا فروتن شویم و احساس ناتوانی کنیم. تسلیم به خدا و پذیرش اراده او با تمام قلبمان و همینطور رشد ایمان ما در نگاهداشتن وعده های خدا بالاخره بر موانع موجود در وجود ما و همینطور موانع دنیای نامرئی غالب خواهند آمد. در حالیکه خدا ما را تسخیر می کند ما هم در دعاهایمان غلبه خواهیم یافت. در حالیکه خدا بر ما پیروز می شود ما هم در دعا پیروز می شویم.

شاید احساس کنیم که این انتظار خدا غیر منطقی و غیر قابل درک است که ما باید با پافشاری دعا کنیم. در زندگی جسمانی، ورزش مداوم باعث رشد ماهیچه ها می شود، کار زیاد باعث رشد تحمل و مشکلات باعث رشد شخصیت ما می شوند. در حین آموزش، یافتن پاسخ سؤالات جدید ذهنی باعث می شود که ما هر روز در بصیرت و حکمت رشد کنیم. در رویارویی و تسلط بر مشکلات است که بزرگترین پیشرفتهای ما حاصل می شوند. در زندگی روحانی نیز دقیقا همین اصل صدق می کند. اگر یک مسیحی فقط بطلبد و سریعا دریافت کند و برود، باخته است. مشکلات وجود ما، مشکلات موجود در شخصی که برایش دعا می کنیم و موانع موجود در دنیای نامرئی ما را به پافشاری در دعا دعوت می کنند. با جد و جهد در دعا است که کشف می کنیم چقدر کم از حضور خدا لذت برده ایم، ایمانمان چقدر اندک است و چقدر کم به روح القدس اجازه می دهیم بر زندگی ما مسلط باشد. با پافشاری در دعا است که به ضعف ها و بی لیاقتی خود پی می بریم. با پافشاری در دعا اراده ما، قوت و نیکویی ما مصلوب می شوند اما با پافشاری در دعا به وعده های خدا نیز ایمان می آوریم و برای جلال دادن او در زندگیمان به قوت و فیض او متکی می شویم. پس با پافشاری در دعا مشکل ما تبدیل به بزرگترین امتیاز می شود چون با غلبه بر مشکلات غنی ترین برکات را دریافت خواهیم کرد! با پافشاری در دعا مشکلات ما مبدل به امکانات خدا می شوند که ماورای فکر ما می باشند! افسسیان ۳: ۲۰ می گوید، " خدا را جلال باد که قادر است به وسیله آن قدرت عظیمی که در ما کار می کند برای ما کارهایی بسیار فراتر از خواست و امید و فکر ما انجام دهد!"

تکلیف برای هفته آینده

اول. هیچکس برای دعا کردن وقت ندارد. پس به دعا وقت بدهید و پافشاری کردن را یاد بگیرید.

دوم. کتابهای دستورالعمل "بروید و شاگران بسازید" را ملاحظه کنید و به آدرس اینترنتی  www.dota.net مراجعه کنید.

سوم. هر شنبه تا چهارشنبه به برنامه دوره شاگردسازی از رادیو گوش کنید.